خود قرار دهد ، میان او و همسر اولش و همچنین میان فرزندان این زن و فرزندان همسر اولش هیچگونه تبعیض و تفاوتی قائل نشود . زن اول تحت‌ عنوان یک وظیفه اجتماعی نسبت به خواهر خودش از حق خود بگذرد و فداکاری‌ کند و این نوع اشتراک و سوسیالیزم را که ضروری‌ترین انواع سوسیالیزم است‌ بپذیرد . اما این فیلسوف قرن بیستم میگوید : زنان محروم ، شوهران زنان‌ دیگر را بدزدند ، بچه‌های بی پدری که از اینراه بوجود می‌آیند دولت تکفل‌ کند . از نظر این فیلسوف قرن بیستم ، احتیاج زن به تأهل فقط از سه ناحیه‌ است : یکی از ناحیه جنسی که با زرنگی و دلربائی زن بخوبی تأمین میشود ، دیگر از ناحیه فرزند که آنهم با دزدی تأمین میگردد . سوم از ناحیه‌ اقتصادی که بوسیله دولت باید تأمین شود . از نظر این فیلسوف چیزی که‌ اهمیت ندارد یکی اینست که زن احتیاج دارد به عواطف صمیمانه شوهر ، احتیاج دارد به اینکه مردی او را زیر بال حمایت خود بگیرد و تماس با او تنها از ناحیه احتیاج جنسی نباشد . موضوع دیگری که از نظر این فیلسوف‌ اهمیت ندارد وضع پریشان و ناراحت کننده کودکی است که از اینراه بدنیا می‌آید . هر کودکی ، بلکه هر انسانی نیاز دارد به پدر شناخته شده و مادر شناخته شده . هر کودکی نیاز دارد به عواطف صمیمانه پدر و مادر . تجربه‌ نشان داده است مادری که فرزندش پدر مشخصی ندارد ، و قلبش از منبع‌ عواطف پدر آن فرزند سیراب نمیشود ، کمتر نسبت به فرزندش مهر میورزد . این کسر محبتها را از کجا باید تأمین کرد ؟ آیا دولت می‌تواند تأمین کند ؟ آقای راسل متأسف است که اگر پیشنهاد او قانونی نشود ،