که هم در فقه اسلام مورد قبول است ، و هم قانون مدنی ایران به آن تصریح‌ کرده است . ضمنا برای اینکه مرد از توکیل خود صرفنظر نکند و این حق‌ تفویضی را از زن سلب ننماید یعنی به صورت وکالت بلا عزل در آید معمولا این توکیل را به عنوان شرط ضمنی در یک عقد لازم قرار میدهند . بموجب این‌ شرط ، زن مطلقا یا در موارد خاصی که قبلا معین شده است می‌تواند خود را مطلقه نماید . لهذا از قدیم الایام زنانی که از بعضی جهات نسبت بشوهران آینده‌شان‌ نگرانی داشتند ، بصورت شرط ضمن العقد برای خود حق طلاق را محفوظ میداشتند و عنداللزوم از آن استفاده میکردند . علیهذا از نظر فقه اسلامی ، زن حق طلاق بصورت طبیعی ندارد . اما بصورت‌ قراردادی ، یعنی بصورت شرط ضمن العقد می‌تواند داشته باشد . ماده ١١١٩ قانون مدنی چنین می‌گوید " طرفین عقد ازدواج میتوانند هر شرطی که مخالف با مقتضای عقد مزبور نباشد در ضمن عقد ازدواج یا عقد لازم‌ دیگر بنمایند ، مثل اینکه شرط شود هر گاه شوهر ، زن دیگر بگیرد ، یا در مدت معینی غایب شود ، یا ترک انفاق نماید ، یا بر علیه حیات زن سوء قصد کند ، یا سوء رفتاری نماید که زندگانی آنها با یکدیگر غیر قابل تحمل‌ شود ، زن وکیل و وکیل در توکیل باشد که پس از اثبات تحقق شرط در محکمه‌ و صدور حکم نهائی خود را مطلقه نماید " . چنانکه ملاحظه میفرمائید ، اینکه میگویند از نظر فقه اسلامی و قانون مدنی‌ ایران ، طلاق حق یکجانبه است که به مرد داده شده