نظر مال و ثروت و امکانات یک زندگی آبرومندانه از مرد مستغنی نماید بطوری که طلاق و جدائی از این نظر برای او نگرانی به وجود نیاورد ، زن‌ تمام چیزهائی که خود برای لانه و آشیانه خود فراهم آورده باید متعلق بخود بداند و مرد حق ندارد آنها را از او بگیرد . اینگونه نگرانیها در رژیمهائی وجود دارد که زن را مجبور به کار کردن در خانه شوهر میدانند و محصول کار او را هم متعلق به شوهر میدانند نه بخود او . نگرانیهائی هم که‌ در میان مردم ما وجود دارد غالبا ناشی از جهالت و بی خبری از قانون‌ اسلامی است . علت دیگر این ناراحتی‌ها سوء استفاده مرد از وفاداری زن است ، برخی از زنان نه بخاطر بی خبری از قانون اسلام بلکه بخاطر اعتماد بشوهران در خانه‌ آنها فداکاری می‌کنند . دلشان می‌خواهد حساب من و تو در کار نباشد . سخن‌ مال من و تو در میان نباشد . از اینرو در فکر خود و در فکر استفاده از فرصتی که اسلام به آنها داده است نمی‌افتند . یک وقت چشم باز می‌کنند که‌ می‌بینند عمر خود را در فداکاری برای یک عنصر بی وفا صرف کرده‌اند و فرصتهای کافی که اسلام به آنها داده است از کف داده‌اند . اینگونه زنان از اول باید توجه داشته باشند که " چه خوش بی مهربانی‌ از دو سر بی " اگر بناست زن از حق شرعی خود در اندوختن مال و ثروت و تشکیل لانه و آشیانه بنام خود صرف نظر کند و نیروی کار خود را هدیه مرد نماید . مرد هم در عوض به حکم " « و اذا حییتم بتحیه فحیوا باحسن منها او ردوها »" باید به همان اندازه یا بیشتر بعنوان هدیه و بخشش نثار زن‌ نماید ، در میان