گذشته از همه اینها ، نویسنده مزبور پنداشته که رسم مهر در صدر اسلام‌ همین بوده که امروز هست ، معمول امروز اینست که مهر بیشتر جنبه ذمه و عهده دارد ، یعنی مرد مبلغی را طبق عقد و سند بعنوان مهر بعهده میگیرد و زن معمولا آنرا مطالبه نمیکند مگر وقتی که اختلاف و مشاجره‌ای بمیان آید ، اینگونه مهرها میتواند جنبه وثیقه بخود بگیرد . در صدر اسلام معمول این‌ بود که مرد هر چه بعنوان مهر متعهد میشد ، نقد میپرداخت . علیهذا بهیچ‌ وجه نمی‌توان گفت که نظر اسلام از مهر این بوده که وثیقه‌ای در اختیار زن‌ قرار دهد . تاریخ نشان میدهد که پیغمبر اکرم بهیچوجه حاضر نبود زنی را بدون مهر در اختیار مردی قرار دهد . داستانی با اندک اختلاف در کتب شیعه و سنی آمده‌ است ، از اینقرار : زنی آمد بخدمت پیغمبر اکرم و در حضور جمع ایستاد و گفت : - یا رسول الله مرا بهمسری خود بپذیر . رسول اکرم در مقابل تقاضای زن سکوت کرد ، چیزی نگفت ، زن سر جای خود نشست . مردی از اصحاب بپاخاست و گفت : یا رسول الله ، اگر شما مایل نیستید ، من حاضرم . پیغمبر اکرم سؤال کرد : - مهر چی میدهی ؟ - هیچی ندارم . - اینطور که نمیشود ، برو بخانه‌ات شاید چیزی پیدا کنی و بعنوان مهر باین زن بدهی .