بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٧ - يج - و اين چند عامل

يافته، مرد مهربان دلْ‌رحْم نسبت به هر خويشاوند و مسلمانى، و عيالوارِ خويشتندار آبرودار.[١]

٦٥٩ امام صادق عليه السلام: سه كار است كه هر كس يكى از آنها را انجام دهد، خداوند، بهشت را بر او واجب مى‌كند: انفاق كردن در تنگ‌دستى، خوش‌رويى با همه عالم و انصاف داشتن.

٦٦٠ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چهار كار است كه هر كس همه آنها را در يك روز انجام دهد، به بهشت مى‌رود: كسى كه صبح خود را با روزه‌دارى آغاز كند و به نيازمند، عطا كند و از بيمارى عيادت نمايد و جنازه‌اى را تشييع كند.

٦٦١ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر يك از [مَردان‌] امّت من كه از چهار چيز به سلامت ماند، بهشت دارد: وارد شدن به دنيا، پيروى از هوس، شهوت شكم و شهوت جنسى.

و هر يك از زنان امّت من كه از چهار چيز به سلامت ماند، بهشت دارد: هر گاه دامن خود را حفظ كند، از شوهرش فرمان بَرَد، نمازهاى پنجگانه‌اش را بخواند و ماهش را روزه بگيرد.

٦٦٢ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: چهار چيز است كه در هر كس وجود داشته باشد، خداوند، سايه حمايت خود را بر او مى‌گستراند و به رحمت خود، او را به بهشت مى‌بَرَد:

اخلاق خوش كه با آن در ميان مردم زندگى كند، ملاطفت با غم‌ديده، مهربانى با پدر و مادر، و نيكى كردن به غلام.

[١]. مقصود، شخصى است كه عيالوار و نيازمند است؛ امّا آبرودارى و مناعت( بلند طبعى) به خرج مى‌دهد و از دست دراز كردن پيش اين و آن، خوددارى مى‌ورزد.