٩٨٢ امام باقر عليه السلام: موسى عليه السلام بيرون رفت. در راه به مردى از بنى اسرائيل بر خورد و او را نيز با خود بُرد تا آن كه به جانب طور رفت. به آن مرد فرمود: «بنشين تا برگردم» و گرداگرد او خطّى كشيد. سپس سرش را به سوى آسمان بر داشت و گفت:

«رفيقم را به تو سپردم و تو، بهترين نگهدارى» و آن گاه رفت.

خداوند، چندان كه خواست، با موسى به نجوا پرداخت و پس از آن، موسى به سوى رفيق خود باز گشت؛ ولى ديد شيرى به او حمله برده و شكمش را دريده و گوشتش را خورده و خونش را آشاميده است ....

موسى سر به آسمان بر داشت و گفت: «پروردگارا! من او را به تو- كه بهترين امانتدارى-، سپردم؛ ولى تو بدترين درنده‌ات را بر او مسلّط ساختى و شكمش را دريد و گوشتش را خورد و خونش را آشاميد!».

گفته شد: اى موسى! رفيق تو را در بهشت، منزلتى بود كه جز با كارى كه با او كردم، به آن منزلت دست نمى‌يافت. اى موسى! بنگر.

پرده براى موسى كنار رفت. موسى نگاه كرد و جايگاهى والا ديد. آن گاه گفت: «پروردگارا! راضى شدم».

٩٨٣ امام صادق عليه السلام: در بهشت، منزلتى است كه هيچ بنده‌اى به آن نمى‌رسد، مگر با رنجورى در جسمش.

٩٨٤ امام صادق عليه السلام: دوستدار ما، مرتكب گناهانى مى‌شود كه به سبب آنها، سزاوار عذاب خداوند مى‌گردد؛ امّا خداوند، او را به بيمارى در بدنش دچار مى‌سازد تا گناهانش را از او بزدايد و اگر بدنش را به سلامت داشت، در دارايى‌اش براى او گرفتارى پيش مى‌آورد و اگر در دارايى‌اش او را بى گزند داشت، در فرزندش براى او گرفتارى پيش مى‌آورد و اگر در فرزندش او را بى‌گزند داشت، نسبت به همسرش براى او گرفتارى پيش مى‌آورد و اگر نسبت به همسرش او را بى‌گزند داشت، به همسايه بد گرفتارش مى‌سازد تا به او آزار و اذيّت رساند و اگر او را از رنج و گزندهاى روزگار به سلامت داشت، جان كندنش را بر او سخت مى‌گرداند تا وقتى خدا را ديدار مى‌كند، خداوند از او راضى باشد و بهشت را بر او واجب كرده باشد.

٩٨٥ الخرائج و الجرائح‌- به نقل از شعيب-: بر امام صادق عليه السلام وارد شدم. به من فرمود: