بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٧١ - ١ ابو دحداح

پروردگارم، تو را به راه راست، هدايت كند

به راه خير و درستى!

باغ را با عشق، ترك كن؛

چرا كه به قرضِ روزِ قيامت رفت.

آن را با اطمينان، به خدا قرض دادم‌

داوطلبانه، نه با منّت و نه باز گرفتنى‌

و فقط به اميد دستگيرى در معاد.

پس، خود با فرزندانت، آن را ترك كن.

نيكى، بى گمان، بهترين توشه است‌

كه آدمى به سوى معاد مى‌فرستد.

امّ دحداح گفت: سودايَت سودمند باد! خدا براى آنچه معامله كردى، به تو بركت دهد!

آن گاه امّ دحداح، در پاسخ، اين ابيات را خواند:

خدا تو را به خير و شادمانى، بشارت دهد!

چونان تو، آنچه را كه دارد، خالصانه مى‌بخشد.

خدا خانواده مرا بهره‌مند ساخته و

خرماى سياهِ عجوه و خرماى سبز كال بخشيده است.

بنده مى‌كوشد و براى اوست نتيجه كوشش‌هاى او

در طول شب‌ها، و نيز هر گناهى كه مرتكب شود، بر گردن اوست.

او اين ابيات را گفت. آن گاه به طرف كودكانش رفت و آنچه را در دهان‌هايشان بود، بيرون آورد و آنچه را در آستين‌هايشان بود، بر زمين ريخت و به باغ ديگر رفتند.

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بسا خرمابُنان [پُربار و] سنگين و [نيز] سرايى وسيع كه [در بهشت‌] براى ابو دحداح است».