١٠٢٢ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: آسمان، بر گوينده‌اى راستگوتر از ابو ذر، سايه نيفكنده و زمين، راستگوتر از او را بر پشت خود، حمل نكرده است. او، تنها زندگى مى‌كند و تنها مى‌ميرد و تنها برانگيخته مى‌شود و تنها وارد بهشت مى‌شود.

٣ ابو طالب‌[٢]

١٠٢٣ إيمان أبى طالب‌- به نقل از عبد الرحمان بن كثير-: به امام صادق عليه السلام گفتم: مردم، مدّعى‌اند كه ابو طالب در بركه‌اى از آتش است.

فرمود: «دروغ مى‌گويند! جبرئيل، چنين چيزى را بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل نكرده است».

[١]. جُندَب بن جُناده- كه به كنيه‌اش« ابو ذر» مشهور است-، يكى از صحابه بزرگ و پيش‌گامان در ايمان بود. از باديه به مكّه آمد و پيش از اسلام هم يكتاپرست بود، و همچنان كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود، در راستگويى و صراحت لهجه، مانند نداشت. مدافع سرسختِ ولايت امام على عليه السلام و يكى از سه نفرى بود كه هرگز از امام على عليه السلام دست برنداشتند.

فريادهاى او در برابر ستم، همه جا طنين‌افكن شد و در تاريخ، مشهور است. معاويه نتوانست وجود او را در شام، تحمّل كند و به فرمان عثمان، او را به مدينه باز گرداندند؛ امّا موضع او در برابر خليفه تغيير نكرد و تطميع و تهديد در او كارگر نيفتاد. از اين رو، خليفه او را به ربذه تبعيد كرد و در همان جا به سال ٣٢ ق، از دنيا رفت.

[٢]. نام او، عبد مناف است و برخى« عِمران» و عدّه‌اى« شيبه» گفته‌اند. القاب او،« شيخ الأبطح» و« سيّد البطحاء( رئيس مكّه)» است. او فرزند عبد المطّلب بن هاشم و عموى بزرگوار پيامبر خدا و پدر بزرگوار امام على عليه السلام است كه در سال ٥٣٥ ميلادى، ٣٥ سال پيش از تولّد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در شهر مكّه به دنيا آمد.

وى پس از وفات عبد المطّلب، كفالت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را به عهده گرفت و نهايت تلاش را براى حفاظت ايشان انجام داد. بر آيين پاك ابراهيم عليه السلام بود و با درخشش نبوّت پيامبر صلى الله عليه و آله، به ايشان و محتواى رسالت ايشان ايمان آورد. او يك سال پيش از هجرت، وفات يافت و پيامبر صلى الله عليه و آله در تشييع او شركت نمود و در قبرستان حجون، دفن شد.