بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٣ - يج - و اين چند عامل

بهشت خود، جاى دهد، بايد اخلاقش را نيكو گرداند و انصاف، پيشه كند و بر يتيم، رحم آورد و به ناتوان، يارى رساند و در برابر خدايى كه او را آفريده است، فروتن باشد.

٦٥١ امام صادق عليه السلام: اميد و بيم، در هيچ دلى جمع نمى‌شوند، مگر آن كه بهشت برايش واجب مى‌گردد. هر گاه نماز مى‌خوانى، با دلت به خداى عز و جل رو كن؛ زيرا هيچ بنده مؤمنى نيست كه در نماز و دعاى خود، با دلش به خداوند عز و جل رو كند، مگر آن كه خداوند، دل‌هاى مؤمنان را متوجّه او مى‌سازد و علاوه بر محبّت آنان نسبت به او، بهشت را نيز پشتوانه‌اش مى‌گرداند.

٦٥٢ امام صادق عليه السلام: از تنبلى بپرهيزيد! پروردگار شما، مهربان است و از اندك، سپاس‌گزارى مى‌كند. آدمى، دو ركعت نماز مستحبّى براى رضاى خدا مى‌خواند و خداوند به واسطه همان دو ركعت، او را به بهشت مى‌برد. يك درهم صدقه مستحبّى براى رضاى خدا مى‌دهد و خداوند به سبب همان يك درهم، او را به بهشت مى‌برد. يك روز روزه مستحبّى براى رضاى خدا مى‌گيرد و خداوند به خاطر همان يك روز، او را به بهشت مى‌برد.

٦٥٣ معدن الجواهر: امام صادق عليه السلام به سفيان ثورى فرمود: «اى سفيان! دو كار است كه هر كس رعايت كند، به بهشت مى‌رود».

گفت: آن دو چيست، اى فرزند پيامبر خدا؟

فرمود: «به جا آوردن آنچه خوش ندارد؛ ولى خدا آن را دوست مى‌دارد، و ترك آنچه دوست دارد؛ امّا خدا آن را خوش نمى‌دارد. اين دو كار را بكن و من هم شريك تو هستم».

٦٥٤ امام على عليه السلام: مردى به پيامبر صلى الله عليه و آله گفت: اى پيامبر خدا! به من عملى بياموز كه ميان آن و بهشت، چيزى مانع نشود.

فرمود: «خشم مگير و از مردم، چيزى مخواه و براى مردم، چيزى را پسند كه براى خودت مى‌پسندى».

مرد گفت: بيشتر بفرماييد، اى پيامبر خدا!