بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٤٩ - ١٥/ ٢ درود بهشت

عُمَير، نزديك رفت و گفت: روز، خوش! (اين، درود مردم جاهليت به يكديگر بود).

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «اى عمير! خداوند به ما درودى بهتر از اين درود تو، ارزانى داشته است. سلام، درود بهشتيان است».

٨٣٤ تفسير القمّى: ياران پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، خدمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى‌آمدند و از ايشان مى‌خواستند كه از خداوند برايشان بخواهد و چيزهايى مى‌خواستند كه برايشان روا نبود. پس خداوند، اين آيه را فرو فرستاد: «و با همديگر به گناه و تعدّى و سرپيچى از پيامبر، محرمانه گفتگو مى‌كنند».

درود آنان در هنگام ورود بر پيامبر صلى الله عليه و آله، اين بود: روز، خوش! شب، خوش! و اين، درود اهل جاهليت بود. پس خداوند، نازل كرد: «و چون به نزد تو مى‌آيند، تو را بدانچه خدا به آن [شيوه‌] درود نگفته، درود مى‌گويند». پس پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به ايشان فرمود: «خداوند به جاى اين درود، درودى بهتر به ما ارزانى داشته است؛ همان درود اهل بهشت را:" سلامٌ عليكم"».

٨٣٥ امام باقر عليه السلام: امير مؤمنان عليه السلام به سخنرانى پرداخت و فرمود: «... خدا فرجام را از آنِ پرهيزگارى قرار داد و بهشت را خانه پرهيزگاران. دعايشان در آن جا بهترين دعاست: «منزّهى تو، اى خدا!». دعايشان در پيشگاه مولاست، براى آنچه [از نعمت بهشت‌] به ايشان داده است: «و پايان دعايشان، اين است كه: ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است!»».

٨٣٦ امام على عليه السلام‌- در بيان احوال بهشتيان-: مى‌آيند و وارد [بهشت‌] مى‌شوند و خانه‌هاى خود را مى‌بينند كه پايه‌هاى آنها از سنگ مرواريد است، و تخت‌هايى برپا شده، و جام‌هايى نهاده و بالش‌هايى در كنار هم چيده، و فرش‌هايى گسترده شده. [چنان باشُكوه و خيره كننده‌اند كه‌] اگر نبود اين كه خداوند بلندمرتبه،