بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٩ - ٥/ ٤ بيمارى هاى روحى

حديث‌

٢٩٧ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بهشتيان را، پس از گذشتن از صراط، نگه مى‌دارند تا تقاصِ ستم‌هايى كه در دنيا به يكديگر كرده‌اند، از آنها گرفته شود و با دل‌هايى خالى از كينه نسبت به هم، وارد بهشت شوند.

٢٩٨ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌- در حديثى كه در آن، چگونگى محشور شدن پرهيزگاران را در قيامت، بيان مى‌كند-: بر درِ بهشت، با درختى رو به رو مى‌شوند كه از پاى آن، دو چشمه مى‌جوشد: از يك چشمه‌اش مى‌نوشند و به محض آن كه نوشيدنى به سينه‌شان رسيد، خداوند، هر آنچه كينه و حسادت و بدخواهى در سينه‌هاى آنهاست، همه را بيرون مى‌برد. اين است سخن خداى بلندمرتبه: «و آنچه كينه در سينه‌هاى آنان است، بر مى‌كَنيم. برادرانه بر تخت‌هايى، رو به روى يكديگر نشسته‌اند».

و نوشيدنى چون به معده رسد، آنان را از آلودگى‌ها و نجاست‌هاى دنيا پاك مى‌گرداند. اين است سخن خداى بلندمرتبه: «و پروردگارشان نوشيدنى‌اى پاك كننده به آنان نوشانيد».

سپس خود را در چشمه ديگر، شستشو مى‌دهند و خرّمى، نعمت وجودشان را فرا مى‌گيرد و ديگر، نه بدن‌هايشان كثيف مى‌شود و نه رنگشان هرگز تغيير مى‌كند.

٢٩٩ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: نخستين گروهى كه وارد بهشت مى‌شوند، صورت‌هايشان مانند ماه شب چهارده مى‌درخشد. در بهشت، نه آب دهان مى‌اندازند و نه ترشّحات بينى و نه قضاى حاجت دارند. ظرف‌هايشان در آن جا، طلاست و شانه‌هاى سرشان، از طلا و نقره و بخوردان‌هايشان، عود و عرقشان مُشك است. هر يك از ايشان، دو همسر دارد كه از شدّت زيبايى، مغز ساق آنها از پشت گوشت، ديده مى‌شود.

هيچ ناسازى و نفرتى ميان ايشان (بهشتيان) نيست و همگى يك‌دل‌اند و بام و شام، خداوند را به پاكى مى‌ستايند.