آن ايمان به هدف و فداكارى و مقاومت در راه آن است. از اين رو، ممكن است حتى پايدارى در راه هدف باطل با پيروزى همراه باشد، ليكن پيروزى ظاهرى است.
اميرمؤمنان عليه‌السلام در آن سخن دردناك خطاب به مسلمانان سست عنصر و ناپايدار چنين فرمود:
«وَ انى وَاللَّهِ لَاظُنُّ انَّ هؤُلاءِ الْقَوْمَ سَيُدالُونَ مِنْكُمْ بِاجْتماعِهِمْ عَلى باطِلِهِمْ وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ ...» «١» قسم به خدا! من گمان مى‌كنم اين قوم (اهل شام) بر شما غلبه پيدا كنند (نه به خاطر اينكه شما بر باطليد و آنان بر حق. بلكه) به جهت اينكه آنها بر باطل خود مجتمع و استوارند و شما نسبت به حق متفرق و ناپايدار از آنچه گفته شد، روشن شد كه رزمندگان مسلمان علاوه بر انتخاب و توجّه به اهداف بلند جهاد وظيفه دارند در تعميق ايمان خويش نسبت به صحّت و تعالى هدف بكوشند و از هيچ تلاش و ايثارى در راه وصول به آن دريغ ننمايند.