برخلاف سنتهاى الهى حركت مى‌كنند چگونه به هلاكت رسيده و نابود مى‌گردند. و آنان كه در اطاعت خداوند به سر مى‌برند چگونه نجات مى‌يابند. در ارائه نمونه‌هاى تاريخى سعى داريم هر دو جنبه را نشان دهيم.
الف- قوم نوح:
قوم حضرت نوح از اوامر الهى سر باز زدند و به گناهان رو آوردند و با پيامبرشان به مخالفت و مبارزه برخاستند. نوح پيامبر (ع) صبرش تمام شد و به درگاه خدا شكايت برد.
فرمان رسيد كه كشتى بساز، كافران او را در اين كار هم مسخره كردند. وقتى كشتى آماده شد فرمان آمد كه مؤمنان و از هر حيوانى يك جفت (نر و ماده) در آن قرار ده كه وعده خدا بر كافران حتمى است. سپس عذاب نازل شد. آب از آسمان مى‌ريخت و از زمين مى‌جوشيد، جز مؤمنان و نوح عليه‌السلام همه به هلاكت رسيدند و حتى فرزند نوح كه با كفّار همنشين و به ابزار مادى مغرور بود و مى‌گفت: به قلّه كوه پناه مى‌برم و نجات پيدا مى‌كنم، غرق و نابود شد. چون نمى‌دانست كه امروز هيچ پناهگاهى در برابر خشم خدا وجود ندارد؛ مگر آن را كه رحمت خدا شامل حالش شده است.
«لا عاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ امْرِ اللَّهِ الَّا مَنْ رَحِمَ» «١» بدين وسيله قوم نوح به خاطر گناهشان نابود شدند، تنها مؤمنان به سلامت نجات پيدا كردند. قرآن كريم علت هلاكت قوم نوح را چنين بيان مى‌كند:
«مِمَّا خَطيئاتِهِمْ اغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا ناراً فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ انْصاراً» «٢» قوم نوح، به خاطر عصيان و گناهشان به آب غرق شدند و به آتش دوزخ درافتادند و جز خدا بر خود هيچ يار و ياورى نيافتند.
ب- موسى (ع) و فرعون:
فرعون و دارودسته‌اش به فساد پرداخته و براى دستيابى به خواسته‌هاى خود، مردم‌