در انتظار اوست. و نه تنها در صورت كشته‌شدن خود را شكست خورده نمى‌بيند، بلكه شهادت را فوزِ بزرگ و سعادت ابدى به حساب مى‌آورد، چرا كه مى‌داند قرآن درباره مجاهدان فرموده است:
«وَ فَضَّلَ اللَّهُ الُمجاهِدينَ عَلَى الْقاعِدينَ اجْراً عَظيماً» «١» خداوند مجاهدان را بر نشستگان به پاداش بزرگ برترى داده است.
همچنين آگاه است كه امام صادق عليه‌السلام فرموده است:
«مَنْ قُتِلَ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ لَمْ يَعْرِفْهُ اللَّهُ شَيْئاً مِنْ سَيِّئاتِهِ» «٢» هر كس در راه خدا كشته شود، خداوند چيزى از گناهانش را به او نمى‌شناساند (و به حساب نمى‌آورد).
رزمنده‌اى كه با اين ايده و روحيّه به مقابله با دشمن مى‌پردازد، آن هم دشمنى كه در قاموس او واژه شهادت معنا و مفهومى ندارد. پيروزى‌اش حتمى است، چنان كه شكست دشمن نيز قطعى خواهد بود. شاهد صدق اين ادّعا، گفتار يكى از سردمدارانِ شكست خورده كفر پس از جنگ بدر است كه وقتى از او سؤال مى‌شود كه چرا با اين تجهيزات فراوان از نيروهاى اسلام شكست خورديد؟ مى‌گويد: سرّش اين بود كه هر يك از ما دوست مى‌داشت رفيقش زودتر از او كشته شود ولى هر يك از نيروهاى اسلام دوست مى‌داشتند قبل از همرزم خود كشته شوند. «٣» ٤- پيروزى حق و سستى نقشه‌هاى شيطانى‌ اعتقاد رزمنده به اينكه مسير انتخابى او حق بوده و حق نيز پيوسته پيروز است و وعده خدا مبنى بر اينكه پيروزى از آن او و رسولان اوست و لطف حق هميشه پشتيبان كسانى است كه در راه حق حركت كرده و از حريم حق دفاع مى‌كنند، به او دلگرمى بيشتر و اميد فزونتر مى‌بخشد و با تمام قدرت و با كمال آرامش به نبرد پيروزمندانه خود ادامه مى‌دهد.