فصل ششم: اتحاد و اختلاف‌ اتحاد و اختلاف نيروهاى رزمى در كنار ديگر عوامل از علل عمده پيروزى و شكست در جنگ به حساب مى‌آيد. مكتب اسلام، مسلمانان را در هر حال به وحدت و يگانگى فراخوانده و از اختلاف و تشتّت برحذر داشته است. «١» تأكيد بر اتّحاد و اصرار بر پرهيز از اختلاف به لحاظ پيامدهاى سازنده و خردكننده اين دو عامل است بويژه، وحدت و همكارى نيروها با يكديگر در صحنه‌هاى نبرد و همراهى‌شان با مسؤولان، نقش حياتى در پيروزى قواى نظامى ايفا مى‌كند، همان‌گونه كه دوگانگى و اختلاف باعث شكست است.
هر گاه نيروهاى رزمى از وحدت و يكپارچگى برخوردار بوده‌اند، كمتر با شكست روبه‌رو شده‌اند و آن گاه كه دچار اختلاف و ناهماهنگى بوده‌اند، على‌رغم زيادى نيرو و امكانات بهره‌اى از پيروزى نبرده‌اند. از اين رو قرآن كريم از اين دو به عنوان رمز پيروزى و شكست ياد كرده است. همچنين پيامبر (ص) و ائمّه معصومين عليهم‌السلام پيوسته نيروهاى رزمى را به اتحاد و همبستگى دعوت كرده و از اختلاف و تفرقه باز مى‌داشتند كه به مواردى از آنها اشاره مى‌كنيم.
قرآن در اين مورد چه مى‌گويد؟
آيات زيادى در اين مورد وجود دارد ليكن ما به يك آيه كه در ارتباط با مسائل نظامى و در صدد بيان علل پيروزى در ميدان نبرد است، بسنده مى‌كنيم.
«يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا اذا لَقيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا وَاذْكُرُوااللَّهَ كَثيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ وَ