فصل هفتم: تشويق‌ تعريف تشويق‌ تشويق به معناى به شوق آوردن، راغب كردن، كار كسى را ستودن و او را دلگرم ساختن و آرزومند كردن آمده است. «١» همچنين، تشويق را مى‌توان نوعى بزرگداشت و قدردانى دانست. در مثال، تشويق را به «دنده كمك» مى‌شود تشبيه نمود كه در صورت استفاده از آن قواى محرّكه موتور تقويت و در نتيجه نيل به اهداف را نزديكتر مى‌نمايد.
فلسفه تشويق‌ در تمامى آحاد مردم و نيروهاى مسلح سِمَتهايى مختلف، تخصصهاى گوناگون و افراد متفاوت وجود دارند كه به خاطر هماهنگى بيشتر، عدم تداخل فعاليتها و فراموش نشدن مسؤوليتها قبل از هر چيز بايد مرز مسؤوليتها در هر بخش مشخص گردد تا مقدار تلاش، دلبستگى، ميزان كارآيى و دلسوزى افراد نسبت به نوع كارشان روشن شود، و فرماندهى بتواند فداكاريها و فعّاليتها و نيز بى‌تفاوتيها و كم‌كاريها را با دقت لازم زيرنظر بگيرد.
گرچه فرمانده بنابر وظيفه فرماندهى‌اش به تمامى يگانها و نيروها نظر دارد، ليكن لازم است فرمانده به اين نكته ظريف و حساس توجه داشته باشد كه افراد پرتلاش و زحمتكش با آنها كه كارشان در حدّ معمول است، يا به حداقل وظيفه اكتفا مى‌كنند با هم فرق دارند، بايد قدر و منزلت هر كدام را بشناسد، تا برخوردى متناسب با آنها داشته‌