و مركب كافى در اختيار نداشتند. از طرف ديگر، دشمن- پادشاه روم- صد هزار نيرو با امكانات و تجهيزات مناسب بسيج كرده بود. در چنين شرايط بحرانى، رسول خدا (ص) اعلان جهاد داد و مردم را براى رفتن به سوى جبهه فراخواند و صاحبان قدرت و مكنت را براى تجهيز و تأمين رزمندگان اسلام تشويق كرد. مردم براى جنگ آماده شدند.
نيكوكاران نيز از امر رسول خدا اطاعت كرده، در تجهيز مجاهدان مى‌كوشيدند، و هر چه داشتند براى تأمين توشه و تجهيزات مجاهدان اهدا مى‌كردند. برخى خرما و مواد غذايى مى‌آوردند و بعضى مركب سوارى در اختيار رزمندگان مى‌گذاشتند و عده‌اى پول مى‌دادند. از جمله «عباس بن عبدالمطلب» و «سعد بن عباده» كمك شايانى كردند. «١» يا «حسين بن عُمير نضرى» نيز دو نفر از هفت رزمنده‌اى را كه با چشم گريان از پيش رسول خدا برگشته بودند، تجهيز كرد و به آنها مركب و زاد و توشه سفر داد تا بتوانند در جهاد شركت كنند. «٢» شركت زنان در جهاد مالى‌ واقدى مى‌گويد: زنان در غزوه تبوك به اندازه‌اى كه مى‌توانستند كمك كردند. از «ام سنان اسلميه» چنين نقل شده است: ديدم در مقابل رسول خدا (ص) پارچه‌اى انداخته‌اند كه در آن دستبندها، بازوبندها، خلخالها، گردنبندها و انگشترهايى بود كه زنان فرستاده بودند تا سپاه مسلمانان را يارى كنند. «٣» ايستگاه صلواتى (پذيرايى رزمندگان)
در جنگ صفين «حُريث بن جابر» بين دو لشكر، خيمه سرخ رنگى بر پا كرده بود كه‌