به دشمن، فرمود:
«وَ اذا رَايْتُمْ مِنْ اخْوانِكُمُ الَمجْرُوحَ وَ مَنْ قَدْنُكِلَ بِهِ اوْ مَنْ قَدْ طَمَعَ عَدُوُّكُمْ فيهِ فَقُوهُ بِانْفُسِكُمْ» «١» و آن گاه كه به برادر مجروح خود رسيديد يا برادرى را كه عضوى از بدن او قطع گرديده (يا بلا و مصيبتى بر او وارد شده) ديديد يا به كسى برخورد كرديد كه دشمن قصد جان او را كرده است، پس با جان خويش او را حفظ كنيد.
الف- امدادگرى و تخليه مجروح:
بديهى است كه امدادگر عملياتى و حتى كليه رزمندگان، بايد كمكهاى اوّليه جهت پانسمان را به همراه داشته باشند تا در مواقع لزوم، به پانسمان جراحت خود و ساير همرزمان اقدام كنند. امام مجاهدان على عليه السلام فرمود: از پنهان داشتن (و همراه داشتن) سه چيز شرم نكنيد. يكى از آنها، داروست كه براى احتياط از شرّ دشمن به همراه داشته باشيد. «٢» لقمان حكيم به فرزندش چنين نصيحت كرد: هر گاه قصد سفرى كردى، داروهايى را همراه خويش بردار كه تو و همراهانت از آن سود بريد. «٣» شيوه تخليه مجروح بستگى به شرايط جغرافيايى، موقعيّت عمليات و وضعيّت مجروح دارد كه امروزه با توجه به شرايط مختلف توسط هلى‌كوپتر، اسب، قاطر، قايق، آمبولانس، پى ام پى و نيز بطور پياده و حمل نفر صورت مى‌گيرد.
در برخى از موارد، هنگام نبرد، رزمنده مجروح توان لازم براى مقابله با دشمن را از دست مى‌دهد، ولى توان جا به جا شدن و تغيير موضع دادن را دارد. از طرف ديگر، اگر بخواهد در ميدان جنگ به انتظار بنشيند تا امدادگران او را به عقب برگردانند، هم امدادگران را از تخليه ديگران بازداشته و هم ممكن است، دوباره مورد اصابت قرار گيرد، يا بر اثر خونريزى به شهادت برسد يا در صورت تهاجم دشمن، اسير گردد. در اين‌