چنان كه شيطان در جنگ بدر، به شكل «سراقة بن مالك» درآمد و با فرار خود سبب رعب و وحشت كفّار شد.
٤- تبلور اخلاص در رفتار حضرت على عليه‌السلام‌ در نبرد احزاب وقتى محاصره طولانى شد، عمرو بن عبدود، جنگجوى عرب كه با هزار سوار برابرى مى‌كرد «١» با تنى چند از جنگجويان، از خندق عبور كرد، او در مقابل نيروهاى اسلام ايستاد و رجز خواند. مسلمانان همگى از ترس رنگ باخته بودند و نفسهايشان در سينه حبس شده بود. در اين هنگام امير مؤمنان على (ع) برخاست و با اجازه رسول خدا (ص) به ميدان شتافت.
پيامبر اكرم (ص) براى پيروزى آن حضرت دعا كرد. على عليه‌السلام باب حريف (عمرو) به نبرد پرداخت و او را به خاك افكند و براى اينكه سر او را از تنش جدا كند روى سينه‌اش نشست. عمرو آب دهان به صورت حضرت انداخت و به او ناسزا گفت. آن حضرت از روى سينه او برخاست و او را به حال خود گذاشت، پس از چند لحظه كه خشمش فرونشست، بازگشت و كار عمرو را يكسره كرد. از آن حضرت سؤال شد كه چرا پس از دست‌يافتن بر حريف از روى سينه‌اش برخاستى؟ امام على‌عليه‌السلام فرمود:
او به من ناسزا گفت و آب دهان به صورتم افكند و من از اين كارش خشمناك شدم و ترسيدم اگر او را در اين حالت بكشم، براى انتقام گرفتن و خوشنودى دل خود او را كشته باشم. پس صبر كردم تا خشم فرونشست. آن گاه او را فقط براى خدا كشتم. «٢» پيامبر (ص) فرمود: اى على! به تو مژده مى‌دهم كه اگر عمل امروزت (كشتن عمرو) با عمل امت محمد مقايسه شود، بطور قطع عمل تو بر اعمال آنان ترجيح دارد. «٣» نكته: نه تنها اخلاص رزمندگان بلكه اخلاص مردم پشت جبهه نيز در پيروزى مؤثر است، چنان كه از رسول خدا (ص) روايت شده است كه خداوند، اين امت را به واسطه ضعيفان و دعاى آنان و اخلاص و نمازشان پيروز مى‌گرداند. «٤»