هجرتش به سوى خدا و رسول خداست، و هر كس براى به دست آوردن غنيمت (يا دنيا) هجرت كرد پس هجرتش براى غنيمت (يا دنيا) است.
در روايت ديگرى آمده است كه عرب باديه‌نشينى نزد پيامبر گرامى اسلام (ص) آمد و عرض كرد: اى پيامبر خدا! مردى بر اثر غيرت به قتال مى‌پردازد، شخصى بر اثر شجاعت و دليرى نبرد مى‌كند و مردى هم مى‌جنگد تا منزلت خويش را در راه خدا (به مردم) بنماياند (كدام يك در راه خداست؟) پيامبر (ص) فرمود: هر كس براى برترى كلمه الهى نبرد كند، در راه خدا جهاد كرده است. «١» بنابراين، اگر كسى براى رضاى خدا و نابودى دشمن اسلام، در ميدان نبرد حاضر نشده باشد، بلكه براى مصالح سياسى يا به دست آوردن غنايم يا دستيابى به خواسته‌هاى شخصى در جبهه حضور پيدا كند به زيان خود قدم برداشته و خود را از موهبت بزرگ هجرت به سوى خدا و رسول، محروم كرده است.
آن جبهه‌اى مشمول نصرتى و امداد الهى قرار مى‌گيرد كه مخلصان در آن حضور داشته باشند؛ زيرا شياطين را در حريم اخلاص راهى نيست و مخلصان از حيطه اغوا و گمراهى ابليس خارج‌اند.
«فَبِعِزَّتِكَ لَاغْوِيَنَّهُمْ اجْمَعينَ الَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الُمخْلَصينَ» «٢» به عزتت سوگند كه تمام آنها را گمراه مى‌كنم مگر آنان كه بندگان مخلص و خاص تواند.
پس شيطان از جبهه رزمندگان مخلص رانده شده و نمى‌تواند قلب مجاهدان مخلص را تصرّف نمايد و رعب و وحشت از نبرد ايجاد كند. آرى شيطان تنها به نيروهاى تحت استيلاى خود (كفار، منافقان و دنياطلبان) دسترسى دارد و پيوسته آنها را مرعوب و وحشت زده مى‌كند. قرآن در اين زمينه مى‌فرمايد:
«انَّما ذلِكُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ اوْلِياءَهُ فَلا تَخافُوهُمْ وَ خافُونِ انْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ» «٣» اين شيطان است كه ياران خويش را مى‌ترساند، اگر مؤمنيد از آنها نترسيد و از من بترسيد.