گناه، دلهره و اضطراب مى‌آورد، واطمينان و آرامش خاطر را از بين مى‌برد، نعمتهاى الهى را از انسان مى‌گيرد، باران رحمت را قطع مى‌كند و خشم الهى را به ارمغان مى‌آورد گنهكار از غيب پشتيبانى نمى‌شود و درهاى رحمت الهى به رويش بسته است.
گناه، آتشى است كه شعله‌اش ديگران را هم مى‌سوزاند و تمامى عوامل پيروزى را از ميان بر مى‌دارد و در نتيجه شكست و خوارى آشكار مى‌شود.
رزمندگان در مصاف با دشمن به آرامش خاطر، امدادهاى غيبى، زنده‌دلى، آگاهى، انسجام و اتحاد، توان رزمى و ... نيازمندند. آرامش خاطر مى‌خواهند تا با تدبير و روحيه‌اى قوى با خصم پيكار كنند، و به امدادهاى غيبى و پشتيبانى خداوندى نيازمندند تا سلاحشان برّنده گردد و دشمنان را مرعوب و وحشت زده نمايد. زنده‌دلى مى‌خواهند تا با ضميرى روشن، دست به نيايش بردارند و هر چه بيشتر درهاى رحمت الهى را به روى خود بگشايند. آگاهى مى‌خواهند تا دشمن را غافلگير سازند. اتحاد مى‌خواهند تا با يگانگى خود، چون صاعقه شرنگ مرگ در كام حريف ريزند. توان رزمى مى‌خواهند تا با قدرت، دشمن را سركوب كنند.
اما گناه اين ابزارها را از بين مى‌برد، و آدمى را مرده‌دل، هراسناك، بى‌اراده، عافيت‌طلب، فراموشكار، «١» بدبين و ناتوان مى‌سازد كه سرنوشت چنين آدمى در مصاف با دشمن روشن است! گناه، زمينه‌ساز شكست‌ اطاعت از اوامر خداوند و قرار گرفتن در صراط مستقيم، امدادهاى الهى را پيوسته به سوى دلاوران خطّه توحيد سرازير مى‌كند و آنان را با عواملى چون باد، باران، ابر، روحيه قوىّ و ... يارى مى‌كند و تا زمانى كه معنويت و ارتباط با خدا حفظ شود، پيروزى ادامه دارد. اما همين كه خداى نكرده، مسائلى پيش آمد و گناه جايگزين اطاعت شد، رحمت الهى از ما گرفته مى‌شود و زمينه شكست فراهم مى‌گردد. از اين رو به عنوان يادآورى به‌