رهنمونى انسانها را بر عهده دارد، همواره با خونريزى بيجا مخالفت كرده و تا حدّ امكان سعى مى‌كند از جنگ و درگيرى پرهيز شود. از اين رو، بزرگان دين حتى در ميدان نبرد نيز ابتدا بيدارى و هدايت نيروهاى دشمن را از خدا طلب مى‌كردند.
پيامبر اكرم (ص) در جنگ احد در سخت‌ترين شرايط مى‌فرمود: خدايا قوم مرا (امّتى كه به آنان مبعوث گشته‌ام) هدايت كن كه آنان نمى‌دانند. «١» همچنين على (ع) براى هدايت نيروهاى دشمن دعا مى‌كرد. «٢» و نيز هنگامى كه به حضرت على عليه‌السلام در نبرد صفّين خبر رسيد كه برخى از افراد زبان به سبّ و لعن دشمن گشوده‌اند، به آنان پيغام داد كه دست از كار خود كشيده و به جاى آن، هدايت آنان را از خدا طلب كنند. «٣» ب- دعا براى تفرقه و اختلاف در صفوف دشمن، اختلاف وتشتّت بين افراد دشمن از مسائلى است كه به پيروزى كمك مى‌كند. بجاست كه رزمندگان نيايشگر با دعاهاى خود تشتّت و تفرقه دشمن را از خداوند بخواهند؛ چنان كه امام زين‌العابدين (ع) از خداوند متعال چنين درخواست مى‌كند:
پروردگارا! نيروى دشمن را هر چه قوى باشد ضعيف ساز و ناخنهاى درنده‌شان را از بيخ برآور و ميان آنان و سلاحى كه بر ضدّ ما تجهيز كرده‌اند، جدايى افكن و تاروپود قلبشان را با توفان ترس بلرزان «٤» ج- دعا براى رعب و وحشت؛ وجود ترس و وحشت در دل نيروهاى دشمن تأثير زيادى در شكست آنان دارد. به همين لحاظ امام چهارم (ع) ايجاد ترس در دل دشمن را نيز از خدا درخواست مى‌كند:
پروردگارا! دلهاى دشمنان را از رعب و وحشت، مالامال ساز. «٥»