اى مالك! هرگز نبايد نيكوكار و بدكار در پيشگاه تو يكسان باشند كه همانا چنين حركتى نيكوكاران را در نيكى كردن بى‌رغبت و تبهكاران را به بدكارى وا مى‌دارد. پس با هر كدام از آنها با آنچه كه بر خود انتخاب كرده‌اند برخورد نما.
تشويق از وسائل لطيفى است كه انسان را به سوى تكامل تحريك مى‌نمايد و بدون هيچ قوه قهريه‌اى انسان را در راه رسيدن به سعادت يارى مى‌دهد. شايد بتوان گفت:
بشارت انبياء به بهشت، زندگى جاودان و پاداش اخروى نيز نوعى تشويق و تحريك بر انجام اعمال صالح است. از اين رو، پيامبران توانستند بدين وسيله قلوب را فتح كنند و هزاران انسان را به مسير سعادت هدايت نمايند.
اهميت تشويق‌ «بَعَثَ اللَّهُ النَّبِيينَ مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرين‌» «١» خداوند متعال پيامبران را با سلاح تبشير و انذار برانگيخت.
مقصود از تبشير مژده‌دادن به رحمتها و نعمتهاى الهى است كه باعث ايجاد شوق و رغبت نسبت به نيكيها مى‌شود، چنان كه منظور از انذار وعده‌دادن به عذاب و هلاكت است كه موجب دورى از كارهاى زشت مى‌شود. پس از جمله چيزهايى كه وسيله بسيار خوبى براى تشويق است، مژده‌دادن است. در قرآن مجيد آيات فراوانى پيرامون توصيف نعمتهاى معنوى و مادى بهشت وجود دارد كه خود تشويقى براى حركت به سوى نيكيها و پاكيهاست. «٢» تبشير و انذار دو مرتبه از روشنترين و مهمترين مراتب دعوت است؛ زيرا انسانهاى ميانه حال بيشتر به منافع و مضار خود مى‌انديشند. بنابراين، تبشير اثرات سازنده و مؤثرى بر چنين افرادى دارد. «٣» چنان كه با مطالعه تاريخ انبيا استفاده از اين نوع تشويق و اثر سازنده آن بر صدها هزار انسان وارسته بخوبى دانسته مى‌شود.