خودشان وا مى‌گذارد و با گرفته شدن توفيق، انسان سقوط مى‌كند.
امتياز انسان از حيوان به دو چيز است: «فكر و اراده». هرگاه فكر و اراده انسان در مسير خدا حركت كرد و همچنان آن مسير را ادامه داد، پيروز است و به سعادت ابدى دست يافته است، چون به فيض مطلق و قدرت بى‌كران خدا متصل شده و پيوسته از رحمت بهره‌مند است. قرآن كريم در اين زمينه مى‌فرمايد:
«انَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَالَّذينَ آمَنُوا فِى الْحَيوةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ اْلَاشْهادُ» «١» ما البته رسولان خود و اهل ايمان را هم در دنيا يارى مى‌دهيم و هم در روز قيامت كه گواهان (اعمال نيك و بد) به شهادت برخيزند.
مطابق اين آيه، انبياء عليهم‌السلام و مؤمنان در هر حال پيروزند، زيرا آنان در مسير سنتهاى الهى حركت مى‌كنند و در اطاعت خداوند هستند. در آيه ديگر مى‌فرمايد:
«وَ لَوْ انَّ اهْلَ الْقُرى‌ آمَنوُا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَاْلَارْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا فَاخْذناهُمْ بِما كانوُا يَكْسِبُونَ» «٢» چنانچه مردم شهرها همه ايمان آورده و پرهيزكار مى‌شدند همانا درهاى رحمت و بركتهاى آسمان و زمين را بر روى آنان مى‌گشوديم، ليكن چون (آيات و پيامبران ما را) تكذيب كردند (و از اوامر الهى سربرتافتند) ما نيز آنان را به كيفر گناهان و كردار زشتشان رسانديم (و هلاكشان كرديم).
اگر انسان از اطاعت خدا و دين اسلام به عصيان و نافرمانى روآورد و فكر و اراده را از مسير خداوند منحرف سازد، طبيعى است كه همان معصيت و انحراف او را هلاك و نابود مى‌سازد. قرآن كريم مى‌فرمايد:
«فَكَايِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ اهْلَكْناها وَ هِىَ ظالِمَةٌ فَهِىَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها وَ بِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ وَ قَصْرٍ مَشيدٍ» «٣»