٢- سرعت عمل‌ ٣- داشتن اطلاعات كافى و صحيح‌ ٤- حفاظت و تأمين (استتار و اختفا)
٥- هماهنگى لازم بين نيروها غافلگيرى نقش بسزايى در كسب پيروزى دارد؛ به عنوان نمونه به دو شاهد تاريخى اشاره مى‌كنيم:
الف- سريه ذات السلاسل:
رسول خدا (ص) اطلاع يافت كه عده‌اى از اعراب در «وادى يابس» گرد آمده وپيمان مرگ بسته اند كه پيامبرخدا (ص) و على (ع) را از ميان بردارند و اسلام را نابود سازند و تا به اهداف خود نرسيده‌اند عقب نشينى و فرار نكنند.
آن حضرت ابتدا ابوبكر را با هفتصد سوار به سوى آنان اعزام داشت و به وى سفارش كرد كه تا آنان را سركوب نكرده، باز نگردد.
دشمن به استعداد دوازده هزار سواره نظام در وادى يابس (كه شبيه درّه بود)، موضع گرفته بود و از پشت (عقبه) و چپ و راست به وسيله موانع طبيعى چون تپه‌ها و صخره‌ها و درختهاى جنگلى تأمين مى‌شد؛ بخصوص عقبه دشمن با وجود درندگان (گرگها و كفتارها)، مارهاى زهراگين و كشنده و عقربهاى خطرناك نا امن شده و به دشمن خاطرى آسوده بخشيده بود و به هيچ وجه فكر نمى‌كرد كه نيروهاى اسلام بتوانند ازاين طريق عمل كنند. در قسمت جلوى مواضع دشمن نيز قله‌هاى بلندى وجود داشت كه ديدبانانى بر آنها گمارده بودند تا راههاى مدينه را كه به محور عملياتى ختم مى‌شد، زير نظر گرفته و كنترل كنند. بدين طريق ديدبانان دشمن كليه رفت و آمدها را به فرماندهى گزارش مى‌دادند.
ابوبكر با هفتصد سوار از راه مستقيمى كه در كنترل ديدبانان دشمن بود پيش رفتند.
دشمن از وجود نيروهاى اسلام آگاه شد. وقتى كه به دهانه درّه رسيدند، دشمن از كمينگاه بيرون آمده و با يورش شديد خود و وارد آوردن ضرباتى، مسلمانان را مجبور به فرار كرد.
بار دوّم پيامبر (ص) سپاه اسلام را به عمر سپرد و به او همان سفارشى را كرد كه به ابوبكر