كه در شما ضعف است. پس اگر از شما صد تن صابر باشد بر دويست تن غالب شوند و اگر از شما هزار باشند به اذن خدا، بر دوهزار غالب شوند و خدا يار صابران است.
قرآن كريم، شكست كافران را معلول فقدان فهم عميق آنان دانسته و بطور ضمنى پيروزى مؤمنان را نيز نتيجه تفقّه دينى آنان شمرده است. واژه «فقه» به معناى درك عميق و آگاهانه است و به مجتهد از آن رو «فقيه» گويند كه مسائل اسلامى را بطور دقيق و عميق مى‌فهمد.
ايمان مؤمن اگر مبتنى بر ژرف‌انديشى و بينش عميق او در آيات الهى باشد، هيچ نيروى ديگرى معادل آن نخواهد بود و همين اعتقاد صحيح بطور طبيعى صاحبش را به خُلق و خوى پسنديده مى‌آرايد و او را شجاع، باشهامت، پرجرأت، پايدار و باوقار مى‌سازد و به او آرامش دل و اطمينان خاطر مى‌بخشد.
چنين كسانى يقين دارند كه چه كشته شوند و چه بكشند پيروزند، چرا كه مى‌دانند براى «چه» مى‌جنگند و براى «كه» پيكار مى‌كنند و در چه راه مقدّسى فداكارى مى‌نمايند و اگر در اين راه قربانى شوند حسابشان با «كيست»؟
امّا تكيه افراد بى‌ايمان بر خواهشهاى نفسانى و ظواهر فريبنده دنياست كه شيطان آنها را در نظرشان آراسته است و پيداست دلهايى كه تمام هدفشان رسيدن به هوا و هوس است، هنگام خطر، پايدارى و ثبات نخواهند داشت؛ زيرا هيچ صاحب‌فكرى براى رسيدن به هوا و هوس از خطرات مهم استقبال نكرده و در راه مطامع مادى از جان خود مايه گذاشت و بسيار كم است كه دلى بى‌ايمان تا پاى جان بر سر هواهاى نفسانى خود پايدار بماند. با توجه به اينكه قرآن ضعف كفّار را مربوط به عدم تدبر و تعمّق آنان دانسته و فرموده: «بِانَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ» و با توجه به آيه بعدى كه فرموده:
«وَ عَلِمَ انَّ فيكُمْ ضَعْفاً ... وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرينَ» بخوبى فهميده مى‌شود كه استقامت و پايدارى مبتنى بر كمالات نفسانى و تعمّق در آيات الهى است. مضمون آيات اين است كه اگر مؤمنان از درجه بالايى از «ايمان و يقين» برخوردار باشند، يك نفر از آنها در برابر ده نفر پايدارى مى‌كند و اگر ازايمان قوى‌