٢- موانع پيروزى‌ فصل اوّل: دنيادوستى‌ دنيادوستى از آفتهاى بس‌خطرناكى است كه هر جامعه‌اى را تهديد مى‌كند. اين خطر، بويژه براى رزمندگان ميدانهاى نبرد، جدّيتر بوده و موجب كاهش موفقيّتهاى رزمى آنان خواهد بود، چرا كه ميدان جنگ صحنه تحمّل سختيهاست.
چنان كه امام حسين (ع) قبل از حركت سپاه حضرت على عليه‌السلام به سوى نبرد صفين فرمود: آگاه باشيد! نبرد! شرّش فراگير و طعمش بسيار تلخ است. جرعه‌اى است كشنده، كسى كه آمادگى لازم داشته و از جراحات وارده متألم نشود، برنده آن خواهد بود. «١» از طرفى آنان كه تمام وجودشان را وابستگيهاى دنيا و دوستى آن فراگرفته، كمتر حاضر مى‌شوند دست از دنيا و خوشيهاى آن كشيده و در جبهه‌هاى جنگ با مشكلات و فشارهاى آن دست وپنجه نرم كنند، و چه بسا در مقابل اندك مشقتى صبر و تحمل را از دست داده و بگونه ديگرى با مسأله برخورد نمايند.
وجود خصلت دنياطلبى در نيروهاى رزمنده، عامل بازدارنده و خطرناكى است و آيات و روايات حساب ويژه‌اى براى آن بازكرده است، امام سجاد عليه‌السلام هنگام دعا براى مرزبانان مى‌فرمايد:
«... وَ انْسِهِمْ عِنْدَ لِقائِهِمُ الْعَدُوَّ ذِكْرَ دُنْياهُمُ الْخَدَّاعَةِ الْغُرُورِ وَ امْحُ عَنْ قُلُوبِهِمْ خَطَراتِ الْمالِ الْفَتُونِ وَ اجْعَلِ الْجَنَّةَ نَصْبَ اعْيُنِهِمْ» «٢»