«وَ انْزَلَ جُنُوداً لَمْ‌تَرَوْها ...» «١» و خداوند لشگريانى را كه نمى‌ديديد آنها را، (براى يارى شما) فرستاد.
«اذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنينَ الَنْ يَكْفِيَكُمْ انْ‌يُمِدَّكُمْ رَبُّكُمْ بِثَلاثَةِ الافٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ مُنْزَلينَ» «٢» هنگاميكه به مؤمنان (در روز بدر) مى‌گفتى: آيا كفايت نمى‌كند شما را به اينكه پروردگارتان با سه هزار فرشته فرستاده، ياريتان كند.
و آيه ٩ سوره انفال كه گذشت.
از نظر قرآن جاى ترديد نيست كه ملائكه در مواردى به امر خداوند متعال به كمك مؤمنان و مجاهدان فى سبيل اللَّه شتافته‌اند. در مورد نوع كمك ملائكه و اينكه بطور مستقيم وارد جنگ با كفار شده‌اند، از ظاهر آيه و برخى از احاديث چنين بر مى‌آيد كه آنها بطور مستقيم با كفّار جنگ مى‌كرده‌اند و آتشها را خاموش و خيمه‌هاى مشركان را واژگون مى‌كرده‌اند، چنان كه ظاهر آيه شريفه «فَاضْرِبُوا فَوْقَ الْاعْناقِ وَاضْرِبُوا مِنْهُمْ كُلَّ بَنانٍ» «٣» خطاب به ملائكه است كه مى‌فرمايد: روى گردنها (ى كفّار) بزنيد و تمام انگشتانشان را بزنيد. شكل ديگر كمك ملائكه، تقويت قلب و دلگرمى مؤمنان و ايجاد رعب و ترس در دل مشركان است. خداى سبحان در جاى ديگر يادآور مى‌شود كه اينها همه وسائلى بيش نيستند و فتح و پيروزى فقط به دست خداى قادر متعال است:
«وَ مَا النَّصْرُ الَّا مِنْ عِنْدِاللَّهِ الْعَزيزِ الْحَكيمِ» «٤» حقيقت پيروزى جز از جانب خداوند عزيز و حكيم نيست.
ب- نزول باران:
يكى از موارد امدادهاى غيبى الهى، نزول بارانهاى بموقع در هنگام نبرد است. قرآن مجيد در مورد غزوه بدر چنين يادآورى مى‌كند: