هنگام رويارويى- مرزبانان- با دشمن، ياد دنياى فريبنده را فراموششان گردان! انديشه‌هاى مال و دارايى گمراه‌كننده را از دلهاشان بزدا، و بهشت را برابر چشمانشان قرار ده.
نكته مهمى كه در اين نيايش به چشم مى‌خورد اين است كه معصوم (ع) اين خواسته را در كنار خواسته‌هاى ديگرى همچون افزايش تعداد رزمندگان و كارگر بودن سلاحشان، مطرح مى‌سازد كه هر يك از اينها نقش تعيين‌كننده‌اى در صحنه نبرد دارد.
بايد توجه داشت كه دنيادوستى كه از عوامل شكست به شمار مى‌آيد، تنها علاقه به دنيا نيست كه اين غريزه‌اى طبيعى است و بخشى از فطرت انسان را تشكيل مى‌دهد بى‌گمان دوستى دنيا در حد وسيله، نه تنها مورد منع اسلام نيست، بلكه در بعضى از موارد مورد تشويق نيز قرار گرفته است. «١» دنيا دوستى در صورتى مذموم است كه وسيله تبديل به هدف و پل تبديل به منزل هميشگى شود- به عبارت ديگر، تعلق و وابستگى ايجاد شده باشد. اين همان چيزى است كه موجب ركود و باز ايستادن از حركت مى‌شود و دنياپرستى نام دارد و اسلام سخت با آن مبارزه مى‌كند.
دنياپرستى، انسان را به قيد و بند كشيده و حريّت و آزادى‌اش را مى‌گيرد، اسيرش مى‌كند و سرانجام با آثار بدى كه بر آن مترتب مى‌شود، آدمى را از جبهه رفتن، فداكارى‌كردن و ... باز مى‌دارد و او را با ناكامى و شكست روبه رو مى‌سازد، چنان كه در جنگهاى صدر اسلام هر جا كه سپاه اسلام بظاهر شكستى را متحمل شده است در پيشاپيش آن خصيصه دنيادوستى در برخى از نيروها به چشم مى‌خورد. به عنوان مثال به جنگ احد مى‌توان اشاره كرد.
زيانهاى دنيا طلبى در نيروهاى رزمى‌ اينك با الهام از آيات قرآن و سخنان معصومين (ع) به برخى از پيامدهاى تلخ دنياطلبى اشاره مى‌كنيم؛ شايد درسى براى پويندگان راه قرآن و پيروان آن بزرگواران باشد.