نيروى تعرض كننده ميسر مى‌سازد. «١» الف- مزيتهاى آفند:
نيرويى كه در موضع آفند و تهاجم قرار دارد، از مزيّتهايى برخوردار است كه نيروى پدافندى از آنها بى بهره است. اين مزيتها به شرح زير است:
١- پيوسته ابتكار عمل را در دست دارد و در حقيقت، هدايت و اداره وادامه جنگ به دست اوست.
٢- تمايلات و خواسته هاى خود را به دشمن تحميل مى كند.
٣- همواره از يك روحيه عالى و تمايل به پيشروى برخوردار است.
اگر چه ماهيّت جنگهاى رسول خدا (ص) همگى يا اغلب پدافندى بوده است، اما آن حضرت قبل از اينكه به دشمن فرصت اقدام بدهد، پيشدستى كرده و عمليات خود را به صورت آفندى اجرا مى كرد و شايد يكى از دلايل پيروزيهاى سپاه اسلام، رعايت همين اصل باشد.
ب- فرمايش على (ع) در مورد آفند:
امير مؤمنان على عليه السلام خطاب به نظاميانش چنين فرمود:
«اغْزُوا اْلقَوْمَ قَبْلَ انْ يَغْزُوكُمْ فَوَاللَّهِ ما غُزِىَ قَوْمٌ قَّطُ فى عُقُرِ دِيارِهِمْ الَّا ذَلُّوا» «٢» به پيكار بشتابيد پيش از آنكه به جنگ شما در آيند؛ به خدا سوگند با هيچ مردمى در آستانه خانه‌هاشان پيكار نشد جز آنكه به ذلت افتادند.
در كلامى ديگر فرمود:
«فَالِّنجاةُ لِلْمُقْتَحِمِ وَ اْلهَلَكَةُ لِلْمُتَلَوِّمِ» «٣» پيروزى و نجات از آن يورش برنده و شكست و هلاكت نصيب و امانده و سستى كننده است.