ماه حرام يا منطقه حرم استفاده كند و به دشمن ضربه كارى بزند اسلام اجازه نمى‌دهد و آن را جهاد فى‌سبيل اللَّه نمى‌داند. در هر صورت، اسلام رسيدن به هدف مشروع و مقدس را از راه غيرمشروع اجازه نمى‌دهد.
چه زيباست كلام اميرمؤمنان على (ع) آنجا كه سياستمداران براى استقرار و ثبات حكومت آن حضرت پيشنهاد سازش با سران و ستمكاران و متوقّف نمودن موقّت اجراى عدالت را نمودند:
«اتَأْمُروُنى انْ اطْلُبَ النَّصْرَ بِالْجَوْرِ فيمَنْ وُليتُ عَلَيْهِ! وَاللَّهِ لا اطْوُر بِهِ ما سَمَرَ سَميرٌ وَ ما امَّ نَجْمٌ فِى السَّماءِ نَجْماً» «١» به من پيشنهاد مى‌كنيد بر كسانى كه سرپرستى آنها را به عهده گرفته‌ام با ستم پيروزى را به دست آورم، به خدا سوگند تا شب و روز در آمد و شد هستند و تا اختران آسمانى در پى يكديگر روانند به گرد چنين كارى نچرخم و هرگز به چنين كارى دست نزنم.
هدف كلّى در جهاد اسلامى‌ جهاد اسلامى به خاطر اهداف الهى انسانى انجام مى‌شود و داراى اقسام متعددى است و در تمام آنها هدف نهايى و شرط اصلى «فى سبيل اللَّه» است يعنى ارزش جهاد و تلاش در مكتب قرآن به اين شرط بستگى دارد و دين مقدس اسلام براى تلاشى كه داراى اين ويژگى نباشد، هيچ‌گونه ارزش معنوى قائل نيست. به همين خاطر در قرآن مجيد بيش از بيست مورد قتال و جهاد با قيد «فى سبيل اللَّه» همراه است و بر همين اساس قرآن كريم جنگاوران را در وصف جدا كه فقط بر پايه هدف از هم متمايز مى‌گردند قرار داده و مى‌فرمايد:
«الَّذينَ امَنُوا يُقاتِلُونَ فى سَبيلِ اللَّهِ وَالَّذينَ كَفَرُوا يُقاتِلوُنَ فى سَبيلِ الطَّاغُوتِ» «٢» مؤمنان در راه خدا پيكار مى‌كنند، اما جنگ كافران در راه طاغوت است.