ورزند، ليكن اصرار و پافشارى را در وقت درخواست از خود دوست مى‌دارد. «١» ناگفته نماند كه «دعا و نيايش» به معناى كنار نشستن و دست‌كشيدن از وسائل و ابزار متعارف نيست. اين گونه برداشت از دعا نشانگر بيگانه‌بودن از سيره معصومان (ع) و عدم آشنايى با معارف اسلامى است. دعايى كه در ميدان نبرد يكى از عوامل پيروزى محسوب مى‌شود، عبارت است از خواندن خدا و خواستن از او همراه با استفاده از وسائل و ادوات رزمى و به كارگيرى تمام امكانات موجود از قبيل طرح، نقشه، شناسايى منطقه و موقعيت دشمن و ... چنان كه رسول خدا (ص) آن سلسله جنبان نيايشگران در پيكارهاى خود اين گونه عمل مى‌كرد.
اميرمؤمنان على (ع) فرمود:
رسول خدا (ص) وقتى كه با دشمن روبه‌رو مى‌شد، نيروهاى پياده، اسب‌سواران و شترسواران را آماده نبرد مى‌ساخت. آن‌گاه (پس از آرايش كامل نيروها) دست به «دعا» برداشته، مى‌گفت:
خدايا تو پناه و مدد منى و خطرها را از من دفع مى‌كنى، خدايا به يارى تو حمله مى‌كنم و مى‌جنگم. «٢» آرى اگر دعا همراه با تلاش و بهره‌گيرى از كليه امكانات نباشد، به اجابت آن اطمينانى نيست؛ چنان كه پيامبر اكرم (ص) فرمود: دعاى پنج گروه مستجاب نمى‌شود:
يكى از آنها كسى است كه در خانه خود بنشيند و بگويد: خداوندا به من رزق و روزى ده.
در جواب آنها گفته مى‌شود: تو را به سعى و كوشش سفارش كرديم. «٣» پس اگر رزمنده‌اى در سنگر خود بخوابد و بدون هيچ تلاشى از خدا كمك بخواهد و