٥- تأكيد بر ذكر در برخى مواقع‌ ذكر خداوند در هر حال، پسنديده و نيكوست امّا در بعضى مكانها و مواضع مورد تأكيد ويژه‌اى قرارگرفته كه به چند مورد آن اشاره مى‌كنيم:
- هنگام رويارويى با دشمن‌ «يا ايُّهَا الَّذينَ امَنُوا اذا لَقيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا وَاذْكُرُوا اللَّهَ كَثيراً» «١» اى‌كسانى كه ايمان‌آورده‌ايد، هنگام برخورد با دشمن ثابت‌قدم باشيد و بسيار خدا را ياد كنيد.
حضرت على (ع) فرمود:
هنگام برخورد با دشمن در ميدان جنگ كمتر حرف بزنيد و خدا را بسيار ياد كنيد. «٢» - هنگام ورود به بازار على (ع) فرمود:
زمانى كه وارد بازار مى‌شويد و در موقعى كه مردم سرگرم كسب و كار هستند، بسيار ذكر خدا گوييد بدرستى كه اين ذكر، كفّاره گناهان شماست، و بر حسنات شما مى‌افزايد و اسم شما در زمره غافلان ثبت نمى‌شود. «٣» - هنگام غضب‌ رسول اكرم (ص) فرمود:
خداوند به يكى از انبياى خود وحى كرد: اى پسر آدم! زمانى كه غضب كردى ذكر من گوى و مرا ياد كن تا من نيز در هنگام غضبم به فكر تو باشم و تو را جزء هلاك شدگان قرار ندهم. «٤» - در خلوتها و هنگام لذّات‌ امام باقر (ع) فرمود: در تورات چنين نوشته شده است: اى موسى! در خلوتهايت ذكر مرا بگوى و در هنگامى كه از لذتها شاد و مسرورى، مرا ياد كن تا من نيز هنگامى كه غافل‌