٤- ياد خدا به وقت شكست و پيروزى‌ يك رزمنده بايد در هر حال به ياد خدا باشد، چه هنگام پيروزى و چه زمان شكست، چه هنگام راحتى و آسايش و چه وقت سختى و گرفتارى. آنچه براى مجاهد فى سبيل‌اللَّه مهم است انجام وظيفه مى‌باشد، امّا نتيجه آن در دست خداست؛ زيرا اوست كه مصلحت بندگانش را بهتر از خود آنها مى‌داند، اگر پيروزى مى‌دهد مصلحت اقتضا مى‌كند و اگر آنها را شكست مى‌دهد، صلاح آنهاست.
امام راحل قدس سره در پيام خود به رزمندگان اسلام بعد از فتح خرمشهر چنين هشدار مى‌دهد: «هان اى فرزندان قرآن كريم و نيروهاى ارتش و سپاهى و بسيجى ... و نيروهاى مردمى داوطلب و ملت عزيز! هوشيار باشيد كه پيروزيها هر چند عظيم و حيرت‌انگيز است، شما را از ياد خداوند كه نصر و فتح در دست اوست غافل نكند و غرور و فتح شما را به خود جلب نكند.» «١» همان گونه كه در حال پيروزى نبايد از ياد خدا غافل بود، هنگام شكست و مصيبت نيز نبايد خدا را فراموش كرد.
«ما مِنْ عَبْدٍ مُؤْمِنٍ اصيبَ بِمُصيبَةٍ فَقالَ امَرَهُ اللَّهُ تَعالى: انَّا لِلَّهِ وَ انَّا الَيْهِ راجِعوُنَ اللَّهُمَّ آجِرْنى فى مُصيبَتى وَ اعْطِنى خَيْراً مِنْها، الَّا فَعَلَ ذلِكَ» «٢» هيچ بنده مؤمنى نيست كه هنگام دچار شدن به مصيبت و سختى، همان‌گونه كه خداوند او را امر كرده، بگويد «ما از خدا هستيم و به سوى او بازمى‌گرديم پروردگارا در تحمل اين مصيبت پاداشم ده و چيزى بهتر از آن به من عطا فرما» مگر اينكه خداوند آن را انجام مى‌دهد.
بنابراين، اگر با ديد سطحى، شكست را يك مصيبت بدانيم با ياد خدا و ذكر او، و مأيوس نشدن و اميد به رحمت الهى مى‌توانيم طعم تلخ آن را به شهد خشنودى خدا و پيروزى تبديل كنيم.