فسادى كه در زمين كرده، بكشد مثل اين است كه تمام مردم را كشته است و كسى كه يك نفر را زنده كند گويا همه مردم را زنده كرده است. «١» آيه مزبور بدون جهت كشتن يكنفر را مانند كشتن همه مردم نمى‌داند و نجات جان يك نفر را به منزله نجات جان انسانها تلقى مى‌كند.
در حديث از عوامل پيروزى و شكست ٣٦١ ب - روانى:
ص : ٣٦٠ امام صادق عليه السلام آمده است كه حضرت مسيح عليه السلام فرمود: كسى كه درمان مجروحى را ترك كند، بناچار با مجروح كننده شريك است؛ زيرا فردى كه جراحت به او وارد كرده، تصميم بر ضربه زدن و آسيب‌رساندن به مجروح را داشته و كسى كه درمان و معالجه او را ترك كرده، بهبودى او را نخواسته و چون صلاح و بهبودى او را نخواهد بناچار جراحت و هلاكت او را خواهان است. «٢» در آيه و حديث مزبور اهميت نجات جان انسانها بروشنى بيان شده و احتياج به توضيح بيشتر ندارد، ليكن توجه به اين نكته ضرورى است كه همه انسانها در يك مرتبه و درجه نيستند و بديهى است كه نجات كسى كه در پيشگاه خدا ارج بيشترى دارد، ارزشمندتر است، و چه كسى ارجمندتر از رزمنده مسلمان و مجاهد فى سبيل الله است كه جان خود را با خدا معامله كرده و خداوند او را با اجر عظيم بر ديگران برترى داده است. از اينجا اهميت بهدارى رزمى و خدمت به مجروحين جبهه نبرد آشكار مى‌شود.
بهدارى رزمى در جنگهاى صدر اسلام‌ در زمان گذشته، امكانات و تجهيزات در هيچ زمينه‌اى از جمله پزشكى مانند امروز نبوده است. با اين وجود، وقتى تاريخ جنگهاى صدر اسلام را مطالعه مى‌كنيم، درمى‌يابيم كه در زمينه بهدارى رزمى و اورژانس همانند ديگر موارد با امكانات محدود آن عصر بيشترين تلاش خود را به كار مى‌بردند و در نجات جان مجروحان مى‌كوشيدند.
امام مجاهدان على عليه السلام، پيش از شروع هر عملياتى، سفارشهاى لازم را به سربازان خود مى‌كرد. در يكى از جنگها، پس از سفارش به ياد خدا و پشت نكردن‌