سربازان دشمن را به هلاكت رسانده يا به اسارت گرفتند.
چنانچه مسلمانان از قبل مهيا نمى‌شدند و خود را مسلح و مجهّز نمى‌كردند، قادر نبودند به چنين پيروزيهايى دست يابند و پايه اين دژهاى تسخيرناپذيرى كه در ارتفاعات استراتژيك قرار داشت، براى هميشه فرو ريزند و لانه فساد را از بين ببرند.
ب- جنگ حنين و طائف:
بعد از فتح مكه، جنگ حنين و بلافاصله جنگ طائف رخ داد. چون پيامبر گرامى اسلام (ص) عازم غزوه حنين شد، از صفوان بن اميّه كه هنوز مشرك بود، صد زره و ديگر وسائل آن عاريه گرفت و ضامن شد كه آنها را پس از جنگ، سالم به او بازگرداند. صفوان نيز آنها را بر شتر بار كرد و در سرزمين اوطاس- نزديك حنين- به رسول خدا (ص) تحويل داد. «١» نقش زره اين بود كه سربازان اسلام را از تيغ و تير دشمن حفظ مى‌كرد، بخصوص در جنگ طائف كه دشمن در داخل دژها و قلعه‌ها مستقر بود و فقط از تير استفاده مى‌كرد.
به همين جهت، رسول خدا (ص) در اين نبرد، سلاح سنگين و دور برد آن زمان يعنى دبابه و منجنيق را عليه دشمن به كار گرفت.
خاتمه: آنچه از كلام خدا، حديث، سيره پيامبر و نمونه‌هاى تاريخ ذكر شد، اهميت و نقش سلاح و وسائل كارزار را بروشنى بيان مى‌كند و مسلمانان را موظف مى‌سازد تا براى ترساندن دشمن و مقابله با تجاوز ستمگران خود را به پيشرفته‌ترين سلاح هر عصرى مجهز كنند.