از اين شواهد چنين به نظر مى‌رسد كه اميرمؤمنان (ع) در زمان خويش در پى تهيه تجهيزات و سلاح بوده تا بتواند هر چه بيشتر توان رزمى نيروهايش را در مصاف با دشمن، بالا برده و آنان را تقويت كند.
تهيه و به كارگيرى سلاحهاى پيشرفته‌ پيامبر خدا (ص) دريافت كه توسعه فتوحات اسلامى و گسترش امور نظامى ايجاب مى‌كند كه در صدد تهيه سلاحهاى مهمتر و پيشرفته‌تر باشد و ياران خود را با اين سلاحها آشنا و مجهز نمايد. به همين جهت، دو نفر از اصحاب خود به نامهاى عروة بن مسعود و غيلان بن سلمة را به «جُرَش» كه يكى از روستاهاى يمن بود؛ فرستاد تا ساخت دبّابه «١» و منجنيق «٢» را ياد بگيرند و در فتح دژ طائف از آن استفاده كنند. «٣» گر چه اين دو نفر نتوانستند در نبرد حنين و طائف شركت كنند، اما رسول خدا (ص) طبق شرايط پيش آمده در طائف از دبّابه و منجنيق استفاده كرد و با مشورت سلمان فارسى دستور داد تا منجنيق را براى فتح دژ طائف نصب كنند. سلمان فارسى نيز آن را تعمير و آماده عمل كرد. «٤» منجنيق و دبّابه در نبرد طائف وجود داشت و مورد استفاده نيز قرار گرفت. در مورد اينكه اين سلاحها چگونه تهيه شده بود، برخى گفته‌اند: از يهوديان خيبر به غنيمت گرفته شد و برخى گفته‌اند: پيامبر اكرم (ص) پس از نبرد حنين به طفيل بن عمرو مأموريت داد تا بت بزرگ ذوالكفّين را از منطقه حنين پاكسازى كند. او نيز پس از انجام مأموريت منجنيق و دبّابه را از آن سرزمين آورد. «٥»