براى روشن شدن نقش رعب در پيروزى به بررسى فتح مكه، كه رسول خدا (ص) در آن از شيوه‌هاى متعددى استفاده كرده، مى‌پردازيم:
رسول گرامى اسلام (ص) تصميم گرفت كه مكّه پايگاه بزرگ مشركان را فتح نمايد. از اين رو، طرح و نقشه عمليات را ترسيم كرد. ابتدا براى جلوگيرى از انتشار هر گونه اخبار در دعاى خويش از خدا خواست كه قريش از حركت مسلمانان آگاه نشوند. سپس تمامى راههاى خروجى را تحت كنترل و مراقبت شديد قرار داد. «١» پيامبر اكرم (ص) روز دهم ماه رمضان سال هشتم هجرى فرمان حركت داد. عباس بن عبدالمطلب «٢» عموى پيامبر (ص) در جحفه به وى ملحق شد. آن حضرت با كمال متانت نيروى ده‌هزار نفرى خود را تا نزديكيهاى مكّه- مرّالظّهران دوازده كيلومترى مكه- بدون آنكه قريش و جاسوسانش كوچكترين اطلاعى از اين سپاه بزرگ به دست آورده باشند، هدايت كرد.
پيامبر براى ايجاد رعب و هراس در دل مردم مكه، دستور داد كه هر سربازى بطور مستقل در نقاط مرتفع آتش بيفروزد. بدين ترتيب، نوارى از آتش و شعله، كليه كوهها و نقاط مرتفع را فراگرفت. در اين لحظه سران قريش مانند «ابوسفيان» و «حكيم بن حزام» براى تحقيق از مكه بيرون آمدند. در بين راه با عباس عموى پيامبر (ص) برخورد كردند، عباس جريان محاصره مكه توسط قواى اسلام را به ابوسفيان گفت. با اين سخن لرزه شديدى به اندام وى افتاد. رو به عباس كرد و گفت: چاره چيست؟ عباس گفت: چاره‌اى جز تسليم نيست. سپس عباس ابوسفيان را به حضور پيامبر (ص) برد.
پيامبر (ص) خواست قدرت و توان رزمى لشگريان اسلام را به رخ ابوسفيان بكشد تا بيشتر او را مرعوب سازد. از اين رو، به عباس فرمود: برو ابوسفيان را بر فراز تنگه كوه بنشان تا سپاه اسلام و جنود الهى از برابرش عبور كنند. «٣»