كرده و آنان را به شهادت رسانده بودند، نيروى خود را بسيج كرد. آن حضرت پس از مخفى‌كاريهاى فراوان و حركت از بيراهه، در مسير اصلى قرار گرفت و با سرعت هر چه تمام به سوى دشمن حركت كرد. «١» ج- نقش تأمين در پيروزى و شكست:
تأمين يكى از عواملى است كه در تحصيل پيروزى و حفظ آن و جلوگيرى از پيروزى دشمن نقش بسزايى دارد. اگر يگانى با تمام امكانات و تجهيزات نتواند آن گونه كه شايسته است خود را تأمين كند، بايد در انتظار غافلگير شدن و حملات ناگهانى دشمن باشد. نقش «تأمين» در پيروزى يگان رزمى بر همگان روشن است و نيازى به بحث و استدلال ندارد. اينك به دو نمونه از جنگهاى صدر اسلام كه در آنها از اين اصل استفاده شده و به كارگيرى آن باعث موفقيّت و عدم رعايت آن موجب شكست شده است اشاره مى‌كنيم:
١- جنگ احد قريش با دلهايى پر از كينه و با استعدادى بالا به قصد انتقامجويى از اسلام، تا نزديكى مدينه پيشروى كرد. پيامبر پس از آنكه با اصرار ياران خود تصميم به خروج از مدينه گرفت با توجّه به كمى نيروهاى اسلام كه از هفتصد نفر تجاوز نمى‌كرد و استعداد بالاى دشمن كه در حدود پنج برابر مسلمانان بود، به چاره‌انديشى پرداخت. از اين رو با سرعت تمام خود را به منطقه عملياتى رساند و با موضع گرفتن در دامنه كوه احد، بزرگترين مانع طبيعى را بر سر راه دشمن قرار داد. بر تنگه‌اى كه احتمال نفوذ دشمن مى‌رفت، تعدادى تيرانداز گماشت و به آنان چنين توصيه كرد:
«لا تَبْرَحُوا مَكانَكُمْ فَانَّا لَنْ نَزالَ غالِبينَ ما ثَبَّتُّمْ بِمَكانِكُمْ» موضع خود را رها نكنيد، كه تا شما در موضع خود مستقر هستيد ما پيروزيم. «٢»