را هيچ مى‌انگارد، در صورتى كه دشمن همواره او را تحت نظر دارد تا در فرصت مناسب ضربه خود را به او وارد كند.
امير مؤمنان (ع) پيش از آغاز نبرد جمل طّى سخنانى به سپاهيان خويش فرمود: هر كس در نبرد با دشمن درباره خود جرأت و پردلى و دليرى حس نمود، و از همرزم خويش سستى مشاهده كرد، بايد آن گونه كه از خود دفاع مى‌كند، از برادر همرزمش دفاع كند؛ چرا كه اين دلير مردى نعمتى است كه خداوند به او ارزانى داشته و چنانچه خدا مى خواست به همرزم او نيز ارزانى مى‌داشت. «١» گر چه اين فرمايش على (ع) در ارتباط با اشخاص است، ولى اين حقيقت متوجه همه كسانى است كه گام در صحنه پيكار مى نهند، چه به صورت فردى به خصم بتازند و چه به شكل گروهى و يگانى؛ يعنى همان گونه كه يك رزمنده در برابر برادر همرزم خود متعهد و مسؤول است، واحدها و يگانهاى عمل كننده نيز در برابر يكديگر مسؤول هستند. بايد بسيجى و سپاهى از ارتشى و ارتشى از سپاهى و بسيجى حمايت كند. و اين دستان پر توان با هم عمل كنند و به بيش روند، وگرنه ناهماهنگى و تكروى، نتايج زيانبارى در پى خواهد داشت كه غير قابل جبران است.
اصل سادگى‌ هدف از اين اصل:
١- طرح و هدف عمليات‌ ٢- راههاى عبور براى رسيدن به آن هدف‌ ٣- موانعى كه در طول راه وجود دارد، مانند: نفرات دشمن، موانع ايذايى، ميدانهاى مين و و سپس توجيه يگانهاى عمل كننده نسبت به موارد ياد شده با بيانى گويا، و روشن را