فصل سوّم: عجب‌ بزرگ شمردن عمل خويش و خوشحال شدن به آن و اينكه انسان خود را خارج از حد تقصير بداند، عجب نام دارد. امّا خوشحال شدن به انجام عمل خوب، همراه تواضع در مقابل‌پروردگار و سپاس بر اينكه خدا او را به‌اين كارنيك موفق‌كرده، زيبا و پسنديده است.
خطر عجب‌ حديث امام معصوم (ع) بيانگر اين است كه عجب، از گناه شديدتر و خطرناكتر است؛ يعنى از گناهانى كه به وسيله اعضاى مادى و ظاهرى انجام مى‌گيرد شديدتر و خطرناكتر است، چون عجب از گناهان قلب است و اين به خاطر آن است كه گناه با توبه و همچنين با اطاعت و انجام كارهاى خير از بين مى‌رود؛ اما عجب يك صفت نفسانى است. كه از بين بردنش مشكل است، به علاوه ديگر طاعتها و عبادتها را نيز فاسد مى‌كند. و از درجه قبولى ساقط مى‌نمايد. عجب آفات بسيارى دارد، زيرا عجب انسان را به تكبر و فراموش كردن گناهان و سبك شمردن آنها مى‌كشاند.
آثار منفى عجب‌ الف- غفلت از ياد خدا:
خطرناكترين اثر عجب فراموشى ياد حق و الطاف و كمكهاى اوست. با توجه به اينكه به ياد حق بودن براى مجاهدان فى‌سبيل اللَّه ارزش بسيار زيادى دارد و بيگانگى از ياد او مساوى با شكست حتمى ايشان است روشن مى‌شود كه در مسير پيروزى و غلبه بر