ب- افشاى اسرار:
افشاى اسرار جنگ از گناهان بسيار بزرگ است كه گاه آدمى را شريك خون ديگران مى‌سازد. قرآن انتشار خبر را چه خوب و چه بد، قبل از موافقت فرماندهى مورد نكوهش قرار مى‌دهد. «١» افشاى اسرار موجب آگاه ساختن دشمن بر طرحها، امكانات و مواضع نيروهاى خودى است كه سقوط و شكست را به دنبال دارد. «٢» امام صادق (ع) فرمود:
«سِرُّكَ مِنْ دَمِكَ فَلا يَجْرِيَنَّ مِنْ غَيْرِ اوْداجِكَ» «٣» رازت چون خون توست. پس جز از شاهرگهايت جارى نشود (يعنى اسرار تو نبايد از وجودت به بيرون نفوذ كند).
از اين رو، بر هر انسان عاقل و صاحب رأى و تدبير لازم است كه سينه خود را صندوقچه اسرار كند تا دشمن از آن آگاه نشود و به مسلمانان زيان نرساند. گاهى تصور مى‌شود كه نقل يك خبر براى دوست صميمى يا برادر يا همسر، موجب انتشار آن نمى‌شود، در حالى كه اين تصور باطل است. فاش كردن اسرار، گرچه براى يك فرد مطمئن باشد، آغاز انتشار آن و رسيدن به دشمن است. چون آن فرد نيز خبر را براى يك فرد مورد اطمينان خود، بازگو مى‌كند و آن ديگرى نيز براى كس ديگرى و او هم به فرد سوّمى و ... پس اسرار در دست رزمندگان امانتى است كه افشاى آن خيانت و قطعاً حرام است.
ج- تضعيف روحيه رزمندگان:
يكى ديگر از گناهانى كه باعث شكست مى‌شود، اين است كه رزمنده سخنانى بگويد يا