كه بنى‌اسرائيل از چنگال فرعونيان نجات يافته به آن سوى دريا رفتند و دست به گناه آلوده، به مخالفت با پيامبر خود برخاستند، بطورى كه موسى (ع) آنان را به جهاد با كفّار دعوت كرد، ولى آنان از فرمان او سر باز زدند و گفتند: در آن سرزمين افراد قدرتمند و ستمگرى هستند كه ما توانايى جنگ با آنان را نداريم. تو با خدايت بر و با آنان نبرد كن، همين كه آن سرزمين را فتح كردى و ستمگران را از آنجا بيرون راندى، ما مى‌آييم و در آنجا سكونت مى‌كنيم.
«فَاذْهَبْ انْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا انَّا هيهُنا قاعِدُونَ» «١» خداوند نيز به خاطر اين انحراف فكرى و عملى از صراط مستقيم، چهل سال آنان را در سرزمين «تيه» سرگردان نمود تا نتيجه گناه خود را ببينند. «٢» ب- جنگ احد:
در اين نبرد تا آنجا كه رزمندگان اسلام از اوامر الهى و رسول خدا (ص) اطاعت كردند، در صراط مستقيم حركت نمودند و خالصانه در برابر مشركان ايستادند خداوند نيز آنان را از مددهاى غيبى بهره‌مند ساخت و بر لشكر كفر پيروزشان كرد و دشمنان را كه از نظر استعداد به بيش از چهار برابر آنان مى‌رسيد به هزيمت كشاند، اما همين كه عده‌اى از دستورات فرماندهى تخلّف ورزيدند و تنگه استراتژيك احد را رها ساخته، به جمع‌آورى غنايم پرداختند، مدد غيبى و رحمت الهى از آنان گرفته شد و در نتيجه با خسارات و تلفات سنگينى روبه رو شدند و هفتاد تن شهيد و تعداد كثيرى مجروح به جاى گذاشتند.
«وَ لَقَدْ صَدَقَكُمُ اللَّهُ وَعْدَهُ اذْ تَحُسُّونَهُمْ بِاذْنِهِ» «٣» خداوند وعده را كه به شما داده بود راست گردانيد آن دم كه به فرمان خدا كافران را به خاك هلاكت افكنديد.