وقتى خداوند بخواهد چنين ملتى را به هلاكت برساند ابتدا اوامر خويش را متوجه راحت‌طلبان و فاسقان آن جامعه مى‌كند. آنان به مخالفت برمى‌خيزند و دين الهى را رها كرده و به دنبال هوا و هوس و تمايلات نفسانى خود مى‌روند، وقتى چنين شد شايسته هلاكت مى‌شوند. قرآن مى‌فرمايد:
«وَ اذا ارَدْنا انْ نُهْلِكَ قَرْيَةً امَرْنا مُتْرَفيها فَفَسَقُوا فيها فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْناها تَدْميراً» «١» وقتى اراده كرديم اهل ديارى را (به كيفر گناه) هلاك سازيم پيشوايان و راحت‌طلبان آن شهر را به دستورات الهى فرا مى‌خوانيم، ليكن آنان راه تبهكارى و فسق را پيش گيرند. در اين صورت نابودى، حق آنهاست و آن گاه آنان را به هلاكت خواهيم رساند. «٢» و در آيه ديگر چنين مى‌فرمايد:
ستمگرانى كه راه خدا و دين الهى را به روى بندگان بسته و تلاش مى‌كنند كه راه حق را منحرف ساخته و مردم را به باطل بكشانند و خود منكر قيامتند، اينان هيچ قدرت و راه مفرّى در زمين، از قهر خدا ندارند و جز خدا كه او هم بر عذابشان خواهد افزود از هيچ كس حتى از اعضا و قواى خود يار و مددكارى نخواهند داشت. «٣» پس اقوامى كه در صدد برآيند تا با مخالفت و عصيان خود، دين خدا را از بين ببرند و به آرمان انبياء دهن كجى كنند و به طاغوت و فساد حاكميت بخشند، مورد خشم خدا قرار گرفته و نابود خواهند شد. و ابزار و وسائل و قدرت مادى هم كه به آن افتخار مى‌كنند و بدان مغرورند به كارشان نخواهد آمد.
شواهدى از تاريخ‌ براى روشن شدن مطلب به چند نمونه تاريخى مى‌پردازيم تا ببينيم ملتهايى كه‌