فصل دوّم: گناه‌ ديندارى و اطاعت از خداوند، امرى است كه خداوند نهاد مردم را بر آن سرشته است و رحمت و فيض الهى در اين مسير جريان دارد. كسانى كه با فطرت خويش و سنت تغيير ناپذير خداوندى حركت مى‌كنند و به قوانين الهى و نظام توحيدى پايبندند، براى رسيدن به هدف، سعادت و پيروزى از توفيق و امداد خداوند متعال برخوردارند. از اين رو اگر كسى بخواهد با سرشت خويش و سنتهاى الهى مقابله كند و برخلاف آن حركت نمايد (يعنى به گناهان رو آورد) دير يا زود شكست مى‌خورد. قرآن كريم مى‌فرمايد: اگر خداوند شما را نصرت دهد هيچ كس بر شما چيره و غالب نخواهد شد و اگر شما را به خوارى واگذارد آن كيست كه بتواند بعد از آن شما را يارى كند؟ «١» امام صادق (ع) در تفسير اين آيه فرمود: وقتى بنده‌اى مطيع اوامر الهى شد و در مسير سنت الهى قرار گرفت، موفق مى‌شود. هنگامى كه بنده‌اى در معصيت و نافرمانى خداوند وارد شد، خدا ابتدا بين او و گناهش حايل مى‌شود تا آن گناه را ترك كند كه اين هم توفيق الهى است. اما (در اثر استمرار گناه) هر زمان بنده عاصى را به خودش واگذارد و بين او و گناهش مانع نشد، آن بنده را خوار كرده و توفيق و نصرت خويش را از او گرفته است. «٢» پروردگار، اين نظام را به حق آفريده است و انسانها را به سوى كمال هدايت مى‌كند.
آنان كه با اختيار خويش از صعود به كمال و سعادت ابدى خوددارى مى‌كنند و به گناهان رو مى‌آورند، خداوند توفيق اوج گرفتن به قلّه كمال را از آنان مى‌گيرد و آنها را به‌