خطرات مقابله كند، زيرا اگر رزمنده، مطمئن شود كه خطرى از پشت سر او را تهديد نمى‌كند و هدفى كه به خاطر آن سلاح به دست گرفته و در ميدان نبرد جانبازى مى‌كند، در پشت جبهه به بازى گرفته نشده و مردم با حفظ همبستگى و علاقه به آرمان و نبرد مقدسشان توطئه‌ها و ترفندهاى دشمن را نقش بر آب مى‌كنند، با دلگرمى بيشتر و خاطرى مطمئن‌تر به رودررويى با دشمن ادامه مى‌دهد. اما اگر نگران نفوذ دشمن در بين مردم و پشت جبهه باشد و احتمال دهد دشمنى را كه او از در بيرون كرده از پنجره وارد مى‌شود، يا تصوّر كند مردم دشمن خارجى را فراموش كرده و به دشمنى و مبارزه با يكديگر پرداخته‌اند يا اينكه ملّت نسبت به اهداف نبرد و پيروزى و شكست رزمندگان بى‌تفاوت شده و تنها به فكر كار و زندگى و آسايش خويشند، در اين صورت ذهن او از مسائل جنگ و دفاع به مسائل پشت جبهه منصرف شده و در رويارويى با متجاوزان كارآيى لازم را نخواهد داشت، زيرا سربازى كه در جبهه مشغول نبرد است بايد تمام فكر و همّ و غمش نبرد با دشمن باشد نه چيز ديگر.
چگونگى مقابله با اين گونه خطرها در شرايط مختلف ممكن است متفاوت باشد، ليكن ملّت آگاه در هر مورد مى‌تواند بهترين روش مقابله را ابداع و به وسيله آن اثرات تلاشهاى دشمن و عواملش را خنثى نمايد. در اينجا موارد كلى‌تر را كه ممكن است براى شرايط مختلف مناسب باشد، يادآور مى‌شويم:
١- تلاش براى ايجاد اتّحاد و همبستگى از راه تبليغ، جلوه دادن خطر دشمن و خطر سرگرم شدن و فرو رفتن در امور مادّى.
عوامل پيروزى و شكست ١٨٦ الف - جنگ بدر:
ص : ١٨٦ ٢- ايجاد روح وظيفه شناسى و عمل به تكليف در بين مردم و زنده كردن حسّ قدردانى نسبت به كسانى كه براى رهايى و آزادى ملت جانفشانى مى‌كنند.
٣- مبارزه با پخش شايعات، خنثى‌كردن اثرات تبليغات سوء و جنگ روانى دشمن با بيان حقايق (تا آنجايى كه مورد سوء استفاده دشمن قرار نگيرد)، به راه انداختن جنگ روانى عليه دشمن و آشكار كردن نقاط ضعف او.
همچنين اعلام حمايت از رزمندگان به وسيله تظاهرات، شعارها و غيره، كه علاوه بر تأثير مثبت در روحيات مجاهدان (چنان كه در بخش اوّل گفته شد) از جهت سياسى براى سركوبى عوامل خصم و ستون پنجم و نيز ايجاد روح يأس و نوميدى در دشمن، بسيار مؤثر است.