شمار مى‌رفت مى‌باشد. آن حضرت مانند افراد معمولى جهت ساخت مسجد سنگ حمل مى‌كرد. اسبدبن حقير جلو رفت و عرض كرد: اى رسول خدا (ص) اجازه بدهيد من سنگ را ببرم، حضرت فرمود: برو سنگ ديگرى بياور. در اين هنگام يكى از مسلمانان اين شعر را سرود:
لَئِنْ قَعَدْنا وَالنَّبِىُّ يَعْمَلُ فَذاكَ مِنَّا الْعَمَلُ الْمُضَلَّلُ‌ هر گاه ما بنشينيم و پيامبر كار كند، چنين كارى براى ما موجب گمراهى است. «١» سخن اين مسلمان دليل روشنى است كه پيامبر با كاركردن خود ديگران را به كار تشويق مى‌كرد.
پيامبر (ص) پس از پايان پيروزمندانه سريه «ذات السلاسل» به فرماندهى حضرت على (ع) به منظور تشويق و تقدير از سپاهيانش (و نيز براى اينكه افرادى كه جزء سپاه نبودند به شركت در جهاد تشويق كند) به همراه مسلمانان از مدينه خارج مى‌شود تا غبار رزم و خستگى نبرد را از چهره رزمندگانش بِزُدايد. آن حضرت به همراه مردم در بيرون مدينه جهت استقبال صف كشيدند. سپاه از راه رسيد. همين كه على عليه‌السلام، پيامبر (ص) را ديد، از اسب خود پياده شد و به سوى پاهاى آن حضرت خم شد تا آنها را ببوسد. پيامبر (ص) فرمود: سوار شو كه خداى تعالى‌ و پيامبرش از تو خشنودند. على (ع) (كه اين مژده را شنيد) از خوشحالى گريان شد. «٢» اين گونه استقبال از سپاهيان اسلام توسط شخص رسول خدا (ص) و عده‌اى از مسلمانان اثر بسيار مثبتى در روحيه رزمندگان و نيز تشويق آنها و سايرين به پيوستن بيش از پيش به صف رزمندگان اسلام داشت.
چه كسى را تشويق كنيم؟
تشخيص اين مهم نيازمند شناخت مقدماتى است كه رعايت آن ضرورى است. از اين‌