كمّيت اثر تبشير به مقام بشارت‌دهنده بستگى دارد، هر اندازه كه بشارت‌دهنده والامقام و مرتبه بشارت بالاتر باشد، شوق‌انگيزتر و مؤثرتر خواهد بود. براى مثال، گاهى يك فرد عادى بشارت مى‌دهد، گاهى فرماندهى به نيروهايش، گاهى رهبرى به پيروانش، گاهى مرشد، هادى، امام معصوم يا پيامبر خدا و گاهى خداوند. هر يك از اين مراتب و مراحل داراى اهميت خاص خود است و به سهم خود داراى تأثير زيادى است، گرچه تفاوتهاى اساسى بين آنها وجود دارد كه با توجه به همين نكته خداوند اين امر مهم را جزء وظايف انبياء قرار داده، تا با توجه به شأن و منزلت انبياء تأثير بيشترى بر تربيت انسانها داشته باشد.
از آنجا كه بشارت (در اغلب موارد) به عنوان وسيله‌اى مناسب براى تشويق به كار رفته، مناسب است علاوه بر آيه اوّل بحث به بعضى از آيات ديگر در اين زمينه نيز اشاره نماييم.
«وَالسَّابِقُونَ الْاوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرينَ وَ الْانْصارِ وَ الَّذينَ اتَّبَعُوهُمْ بِاحْسانٍ رَضِىَ‌اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ وَ اعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرى‌ تَحْتَهَا الْانْهارُ خالِدينَ فيها ابَداً ...» «١» از آن گروه نخستين از مهاجران و انصار كه پيشقدم شدند و آنان كه به نيكى از پى‌شان رفتند خدا خشنود است و ايشان نيز از خدا خشنودند، براى آنها بهشتهايى كه در آنها نهرها جارى است و هميشه در آنجا خواهند بود، آماده كرده است. اين است كاميابى بزرگ.
يكى از مهمترين تشويقها كه يك فرمانده مى‌تواند داشته باشد، اعلام رضايت از نيروهاى تحت امرش در موارد خاص است. وقتى فرد مسؤول از عملكرد نيرويش اعلام رضايت يا تقدير نمايد، آن فرد تحريك و تشويق مى‌شود كه هميشه كارهايش را خوب انجام دهد تا بتواند ميزان رضايت و اعتماد مسؤولش را به خود چند برابر نمايد. علاوه بر اينكه اين نوع تشويق در نيروهاى ديگر نيز تأثير سازنده و زيادى دارد، موجب رشد و تكامل عملكرد افراد مى‌شود و به وسيله اين نوع تشويق يك رقابت سالم بين نيروها به وجود مى‌آيد.