باشد. پس بايد بين افراد مختلف، حريمى قائل شود و با تشويقهاى مختلف و مناسب از زحمتكشان، مجاهدان و ايثارگران قدردانى نمايد تا ديگران نيز براى انجام بيشتر و بهتر مأموريتها، تشويق شوند. ناگفته نماند كه نيروها در اين‌گونه موارد تصور تبعيض نمى‌كنند؛ زيرا علت تشويق اين افراد روشن است و از طرفى راه براى همه باز بوده مى‌توانند اين مسير را طى كنند تا از مزاياى آن بهره‌مند شوند.
گرچه اين مطلب كه بين افراد در موارد مختلف تفاوتهايى وجود دارد و بايد با هر كس برخوردى درخور شأن او صورت گيرد، يكى از ضروريات وجدانى است، ليكن براى تأييد اين معنى به آياتى از قرآن كريم نيز استناد مى‌كنيم:
«... لا يَسْتَوى‌ مِنْكُمْ مَنْ انْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قاتَلَ اوُلئِكَ اعْظَمُ دَرَجَةٍ مِنَ الَّذينَ انْفَقوُا مِنْ بَعْدُ وَ قاتَلوُا ...» «١» آن مسلمانانى كه پيش از فتح‌مكه (زمان ضعف‌اسلام) در راه‌دين انفاق وجهادكردند، آنهااجر و مقاومتشان بسيار بزرگتر از كسانى است كه بعد از فتح (و قدرت اسلام) انفاق و جهاد كردند.
در اينجا خداوند بين افرادى كه در زمان ضعف اسلام جهاد كردند با كسانى كه در زمان قدرت و تشكيل حكومت اسلامى جهاد كردند فرق گذارده و آنها را مساوى نمى‌داند.
«لايَسْتَوِى‌الْقاعِدوُنَ مِنَ‌الْمُؤْمِنينَ غَيْرُ اولِى‌الضَّرَرِ وَالُمجاهِدوُنَ فى‌سَبيلِ‌اللَّهِ ...» «٢» هرگز مؤمنانى كه بدون هيچ عذرى، مانند نابينايى، مرض، فقر و غيره از كار جهاد بازنشينند با آنان كه به مال و جان كوشش كنند يكسان نخواهند بود خداوند در اين آيه نيز بين مؤمنان غيرمجاهد و مؤمنان مجاهد حريم قائل شده و مى‌فرمايد اينها با هم مساوى نيستند گرچه هر دو طايفه جزو مؤمنان هستند.
«وَالسَّابِقوُنَ السَّابِقوُنَ اولئِكَ الْمُقَرِّبُونَ» «٣» آنان كه مشتاقانه در ايمان بر همه پيشى گرفتند، به حقيقت مقربان درگاهند.