عطا فرما كه دشمن به واسطه نفاق و اختلاف در آنها رخنه نكند) و تو خود مدبّر امرشان (و حافظ اتفاق و وحدت كلمه آنها) باش.
«... الَّلهُمَّ اشْغَلِ الْمُشْرِكينَ بِالْمُشْرِكينَ عَنْ تَناوُلِ اطْرافِ الْمُسْلِمينَ وَ خُذْهُمْ بِالنَّقْصِ عَنْ تَنَقُّصِهِمْ وَ بَثِّطْهُمْ بِالْفَرْقَةِ عَنِ الْاحْتِشادِ عَلَيْهِمْ» «١» پروردگارا! تو مشركان را به جنگ و نزاع با مشركان مشغول دار تا به اطراف و حدود مسلمانان دست‌درازى نكنند و آنها را عوض مسلمانان به نقص و كاهش (جان و مال) گرفتار ساز و آنها را به واسطه اختلاف كلمه از تجمع بر عليه مسلمانان باز دار.
«... وَابْعَثْ عَلَيْهِمْ جُنْداً مِنْ‌مَلائِكَتِكَ ... تَحْصُدُ بِهِ شَوْكَتَهُمْ وَتُفَرِّقُ بِهِ عَدَدَهُمْ» «٢» پروردگارا! همچنان فرشتگان ظفرمند خويش را با سربازان، همراه ساز تا يكباره قواى كفر را از هم بشكافند و شوكت دشمن را درهم شكنند و تراكمشان را پريشان سازند.
آثار وحدت و تفرقه‌ اينك پس از بحث كلّى در مورد اهميّت اتحاد و خطرات اختلاف، به مواردى از آثار وحدت و تفرقه اشاره مى‌كنيم.
الف- وحدت، عامل وحشت دشمن:
ايجاد ترس و وحشت در دل دشمن اهميّت ويژه‌اى دارد؛ چرا كه با حاكم شدن اين حالت، يأس و ضعف روحى به دشمن روآورده و در نتيجه در طرحها و نقشه‌هاى خود دچار مشكلات و سردرگمى خواهد شد. يكى از عوامل پيدايش اين حالت در دشمن، وحدت و يكپارچگى نيروهاى خودى است؛ زيرا وحدت نيروها باعث انسجام و هماهنگى يگان مربوطه شده و توان رزمى آن را بالا مى‌برد. دشمن با مشاهده اين وضعيّت نه تنها فكر تهاجم را از سر خود بيرون مى‌كند، بلكه رعب و هراس در دلش خيمه خواهد زد. چنان كه معاويه فرمانده سپاه باطل در جنگ صفّين با مشاهده‌